ลั่วปิงยิ้มพลางจับมือกับซ่งจินเปียว
ท่าทางเป็นกันเองมาก
แต่ซ่งจินเปียว ชายร่างใหญ่ท่าทางหยาบกระด้าง กลับดูเก้ ๆ กัง ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เขากลอกตาไปมา ก่อนยิ้มแหะ ๆ
“เอาละ น้องลู่ พี่ไม่อยู่กวนพวกนายแล้ว ฉันไปก่อน ไว้วันหลังค่อยชวนไปดื่มเหล้ากัน!”
เขาพยักหน้าให้ลั่วปิง แล้วขยิบตาให้ลู่เถี่ยเซิง ก่อนหันหลังเดินฉับ ๆ จากไป
ลั่วปิงมองตามจนซ่งจินเปียวลับหายไปตรงปากตรอก จึงหันกลับมา คล้ายจะเขินขึ้นมาเล็กน้อยเพราะคำพูดเมื่อครู่ของซ่งจินเปียวที่ว่า “แฟนเธอน่ะเหรอ”
“เพื่อนนายคนนี้น่าสนใจดีนะ”
“เขาก็เป็นคนหยาบ ๆ แต่ไม่ได้ใจร้ายอะไร ว่าแต่พี่ปิง เพิ่งเลิกงานเหรอ?”
“วันนี้ฉันหยุด เลยไปซื้อไหมพรมที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง จะถักเสื้อไหมพรมสักตัว”
ลั่วปิงแกว่งถุงตาข่ายที่แฮนด์จักรยานให้ดู ข้างในมีไหมพรมสีเทาเข้มม้วนอยู่หลายกลุ่มจริง ๆ
ลู่เหยาอดแซวไม่ได้ “สีนี้เหมาะกับผู้ชายถักให้ลุงลั่วเหรอ?”
ลั่วปิงยิ้ม “ไม่ใช่หรอก”
เธอไม่ได้บอกว่าจะถักให้ใคร
แต่พอเห็นท่าทีเขินอายเล็กน้อยของลั่วปิง ลู่เถี่ยเซิงก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออาจกำลังถักให้แฟนหนุ่ม
ลั่วปิงเปลี่ยนเรื่อง “พ่อฉันพูดถึงนายที่บ้านบ่อย ๆ ถ้าว่างก็แวะไปนั่งเล่นที่บ้านฉันสิ”
ลู่เถี่ยเซิงใจเต้นขึ้นมา
ลั่วฉางไห่ยื่นไมตรีมาให้ก่อนแล้ว
ชาตินี้ถ้าเขาอยากให้เส้นทางข้างหน้าราบรื่น ก็ต้องมีคนคนนี้คอยหนุนหลัง
พอดีเขาเองก็มีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายอยู่ด้วย
เขากำลังจะตอบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านหลัง