ลุยเขาปี 79: หิมะถล่มปีอดอยาก ผมถือปืนปกป้องสามบ้าน!

ตอนที่ 153 พิชิตขุนเขา 79: ปีหิมะโหม ผมถือปืนคุ้มครองสามครอบครัว!

6 นาที· 1.5K คำ

แม้ในพงหญ้าและดงไม้จะยังมีจุดแดง ๆ ขยับไหวอยู่บ้าง แต่หมาป่าส่วนใหญ่ก็มาถึงปากถ้ำแล้ว

กลิ่นคาวเลือดที่ปากถ้ำดึงดูดพวกมัน

แต่สัญชาตญาณระแวดระวังของสัตว์ป่าก็ทำให้พวกมันไม่พุ่งเข้าไปในถ้ำทันที

พวกมันเดินวนเวียนอยู่บนหิมะ ใช้จมูกดมไปทั่ว

ลู่เถี่ยเซิงรีบหดหัวกลับเข้าไป

กลัวว่าพวกมันจะเห็นว่าเขาซ่อนอยู่ในซอกแคบด้านบน

หมาป่าเป็นสัตว์ที่มีความอดทนสูงมาก

ถ้าพวกมันเห็นเขาเข้า บางทีอาจทิ้งพวกหนึ่งไว้รอเล่นงานเขาก็ได้

เขานั่งนิ่งอยู่ในรอยแยกที่กว้างไม่ถึงสามฉื่อ ปล่อยให้ลมหนาวพัดโหมใส่

เวลาผ่านไปราวสิบกว่านาที

เขาค่อย ๆ ชะโงกลงไปดูอีกครั้ง

เสียงร้องของแกะในถ้ำทำให้หมาป่าบางตัวเริ่มอดใจไม่ไหว

พวกมันเริ่มกรูกันเข้าไปในถ้ำทีละตัวเป็นจำนวนมาก

แกะที่ปากถ้ำถูกกัดตายไปนานแล้ว หมาป่าหลายตัวกำลังฉีกทึ้งซาก กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ หมาป่าที่หิวโหยอยู่ด้านนอกทนสิ่งยั่วยุนี้ไม่ไหวอีกต่อไป

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที หมาป่าที่เหลืออยู่ด้านนอกก็มีไม่มากแล้ว

ราวสิบกว่าถึงยี่สิบตัวเห็นจะได้

บางตัวเลียคราบเลือดบนพื้น บางตัวเดินวนไปมา

ไม่รู้ว่าพวกมันโง่จนไม่รู้จักเข้าไปล่าเหยื่อ หรือถูกทิ้งไว้เฝ้ายามกันแน่

ลู่เถี่ยเซิงยังไม่เห็นราชาหมาป่าขนขาวตัวนั้นเลย ไม่รู้ว่ามันตามเข้าไปด้วยหรือเปล่า

เขารออยู่อีกพักใหญ่

ด้านนอกยังมีหมาป่าห้าหกตัวไม่ยอมเข้าไป

ถึงจะมีแค่ห้าหกตัว ลู่เถี่ยเซิงก็ยังกลัวว่าลงไปคนเดียวแล้วจะรับมือไม่ไหว จึงไม่มีทางปิดปากถ้ำแล้วจุดไฟได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป