ลู่เถี่ยเซิงพูดต่อว่า “ต้องใช้ไฟขนาดไหนกันถึงจะพอ เราอุดปากถ้ำส่วนที่ไม่จำเป็นไว้ก่อน แล้วจุดไฟ ใช้ควันหนาทึบรมพวกมันสักคืน ต่อให้ไม่ตายก็หมดแรงสู้แล้ว!”
พอได้ยินอย่างนั้น ทุกคนก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก
แต่ไม่มีเวลาคุยกันมากแล้ว
ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง เร่งมือทำงานกันต่อ
เสียงปืนดังมาจากทางปากถ้ำ ดูท่าฝูงหมาป่าจะเริ่มบุกเข้าถ้ำแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงพาทุกคนอุดทางแยกในถ้ำ แล้วใช้เสื้อห่อโคลนจากบริเวณใกล้ทะเลสาบน้ำพุร้อนขนเข้ามา
พวกเขาใช้โคลนพันหญ้าแห้ง แล้วอุดตามซอกหินจนมิด
ในหุบเขา พวกสมาชิกกองกำลังอาสาก็จับเลียงผามาได้ห้าตัว
ลู่เถี่ยเซิงสั่งให้พาเลียงผาทั้งหมดเข้าไปในถ้ำ
จากนั้นก็กำชับเฉาเต๋อเฉียงว่า
“อาเฉียง พาทุกคนขนหญ้าชื้นเข้าไปในถ้ำต่อ ยิ่งทำให้เกิดควันได้มากยิ่งดี ฉันจะไปดูทางปากถ้ำหน่อย”
ลู่เถี่ยเซิงไปถึงปากถ้ำ
ลมหนาวพัดกรรโชก คนที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นหลายคนกำลังจับตาดูด้านนอกอย่างตั้งใจ
ในพงหญ้ารกร้างที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าก้าว มีดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องมาทางนี้ แววตาดุร้ายวาวโรจน์
พวกมันบุกเข้ามาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังเข้ามาไม่ได้
กลับกัน หมาป่ากว่าสิบตัวถูกยิงตายอยู่หน้าปากถ้ำ
หมาป่าพวกนี้หิวโซจนแทบคลั่ง
บางตัวลากซากเพื่อนร่วมฝูงไปแทะกินในพงหญ้าแล้ว
กระสุนปืนล่าสัตว์ของหยางเหว่ยก็หมดเกลี้ยง
ยังดีที่ลูกธนูยังมีพอใช้
ลู่เถี่ยเซิงจึงบอกแผนของตัวเองให้ติงเป่าจง หยางเหว่ย และคนอื่น ๆ ฟัง
ก็คือใช้เลียงผาที่อยู่ข้างในล่อหมาป่าเข้ามา แล้วจุดไฟเผาทีเดียว
ถึงถ้ำจะยาวพอสมควร แต่ช่วงนี้เพดานถ้ำเตี้ย หากไฟลุกขึ้นมา แม้จะเผาฝูงหมาป่าให้ตายไม่ได้ แต่ก็อุดปากถ้ำไว้ได้ ควันจะรมพวกมันจนแทบหมดแรง