ในหุบเขา ติงเป่าจงพากองกำลังอาสาสมัครกับสมาชิกชุมชนเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำตลอดเวลา
ปากถ้ำฝั่งนี้ก็เหลือช่องไว้กว้างแค่สามฉื่อกว่า ๆ
ไม่ได้ปิดตาย ก็เพื่อดึงดูดให้ฝูงหมาป่ามาซุ่มอยู่ตรงนี้
ชายสี่คนถือส้อมล่าสัตว์กับทวนสั้นเฝ้าอยู่ริมปากถ้ำ
ด้านหน้ายังมีอีกสี่คนถือธนูอยู่
และยังมีอีกหลายคนถือคบเพลิง
ตั้งแนวรับแบบนี้ ฝูงหมาป่าก็ไม่กล้าบุกเข้ามาง่าย ๆ
คนที่ซ่อนอยู่ในถ้ำจับตาดูการเผชิญหน้าด้านนอก
แกะหลายตัวในถ้ำถูกพวกมันฉีกกินจนหมดแล้ว
ฝูงหมาป่าที่ยังไม่หนำใจเดินวนไปมาในถ้ำพร้อมส่งเสียงหอน
ตัวไหนลองบุกเข้าหุบเขา ก็ถูกยิงธนูไล่กลับไปหมด
หลิวซวงเยี่ยนมองไม่เห็นลู่เถี่ยเซิงในฝูงชน จึงถามเฉาเต๋อเฉียงว่า
“ลุงเฉียง เถี่ยเซิงไม่เข้ามาเหรอ?”
“อ้อ เถี่ยเซิง...เขาอุดปากถ้ำด้านนอกแล้วก็กลับไปก่อนน่ะ ไปหาคนมาช่วย!”
นี่เป็นคำที่ลู่เถี่ยเซิงบอกให้เฉาเต๋อเฉียงใช้หลอกพี่ซวงเยี่ยน ห้ามบอกเธอว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
ถึงอย่างนั้น หลิวซวงเยี่ยนก็ใจหายวาบ
“เขากลับไปคนเดียวจะไหวเหรอ? จะเจอหมาป่าตัวอื่นไหม?”
ลั่วจู้จื่อปลอบเธอว่า
“พี่ซวงเยี่ยนสบายใจได้เลย พี่เถี่ยเซิงเหมือนเทพแห่งขุนเขาต้าหวน ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้! เขาคนเดียวเก่งกว่าพวกเราทั้งหมดรวมกันอีก!”
หลิวซวงเยี่ยนพยักหน้า
“ก็จริง!”
คนตั้งเยอะ แต่ไม่มีใครคิดเลยว่าคำพูดของลั่วจู้จื่อจะไม่ถูกต้อง
ในใจทุกคน ลู่เถี่ยเซิงเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ!
ทุกคนรอไปครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ยินสัญญาณจากลู่เถี่ยเซิง
ต่างก็เริ่มร้อนใจ
เขาจะเกิดเรื่องหรือเปล่า?
ถึงเขาจะเก่งแค่ไหน แต่คนที่ต้องเผชิญหน้าด้วยก็คือฝูงหมาป่าหลายร้อยตัว!
ติงเป่าจงปรึกษาหยางเหว่ยว่า
“ถ้ายังไม่มีสัญญาณอีก พวกเราควรหาทางทำอะไรสักอย่างไหม?”