ซุนหย่าลี่ขึ้นชื่อว่าอารมณ์ร้ายในโรงงาน ยามรักษาความปลอดภัยจะกล้าขัดคำสั่งเธอได้ยังไง
เขารีบยิ้มประจบ
“ขอโทษนะ สหายสาว ที่แท้คุณรู้จักผู้อำนวยการโรงงานนี่เอง เชิญเลยครับ”
ลู่เถี่ยเซิงมองเขา “ต่อไปอย่าดูถูกคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ทำดีกับคนอื่นไว้ ตัวเองก็จะได้ไม่ต้องลำบากใจ!”
ยามรักษาความปลอดภัยถูกด่า ในใจย่อมไม่พอใจ
แต่พอเห็นซุนหย่าลี่ยิ้มประจบชายหนุ่มคนนั้น ก็ไม่กล้าพูดอะไร
ทำได้เพียงถอยออกไปข้างนอก
ลู่เถี่ยเซิงเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงาน นั่งลงแล้วคาบบุหรี่ไว้ที่ปาก
ซุนหย่าลี่รีบหยิบไม้ขีดบนโต๊ะมาจุดให้เขา
“น้องชาย อยากได้ไม้กี่ลูกบาศก์เมตร เดี๋ยวพี่ออกใบเบิกให้”
“เฮ้อ แบบนี้ค่อยเหมือนคนทำงานหน่อย!”
จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาเขียน
“ฉันต้องการไม้ 10 ลูกบาศก์เมตร แล้วก็ช่วยใช้เลื่อยใหญ่ของที่นี่เลื่อยให้ด้วย”
ลู่เถี่ยเซิงเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าต้องการไม้ทำจันทันกี่ท่อน ไม้สี่เหลี่ยมกี่ท่อน และแต่ละชิ้นต้องมีขนาดเท่าไร
“ไม่มีปัญหา”
ตอนนี้ซุนหย่าลี่ไม่กล้าขัดใจลู่เถี่ยเซิงแม้แต่น้อย
ขอแค่ได้สมุดเล่มนั้นคืน ต่อให้ต้องเอาตัวเข้าแลกเธอก็ยอม นับประสาอะไรกับผลประโยชน์เล็กน้อยของหน่วยงาน
“สหายเสี่ยวลู่ ฉันยังช่วยส่งไม้กลับไปที่บ้านให้ได้นะ แต่...คุณต้องคืนสมุดให้พี่”
ลู่เถี่ยเซิงสะบัดขี้เถ้าบุหรี่ ไขว่ห้าง ท่าทางเหมือนเป็นฝ่ายคุมสถานการณ์เสียเอง
“ถ้าช่วยส่งให้ ฉันก็ต้องขอบคุณอยู่แล้ว แต่สมุดเล่มนั้นฉันต้องเก็บไว้ให้คุณก่อน”
สีหน้าซุนหย่าลี่หม่นลง