ลู่เถี่ยเซิงยิ้มบาง ๆ
“ฉันเข้ามาได้ยังไงไม่สำคัญ ที่สำคัญคือสมุดเล่มนี้ของเธอจดละเอียดดีจริง ๆ มากพอจะส่งเธอเข้าคุกได้เลย”
ตอนนี้ซุนหย่าลี่เข้าใจแล้ว
ที่เมื่อครู่ลู่เถี่ยเซิงพูดถึงสมุดพลาสติกสีชมพูเล่มนี้ ก็แค่หยั่งเชิงเธอเท่านั้น
ส่วนการแย่งสมุดไปต่างหากที่เป็นเป้าหมายของเขา
เหงื่อเย็นไหลลงมาตามร่องสันหลัง แต่เธอยังฝืนทำใจให้สงบ
“นาย... นายเข้ามาทำไม บุกรุกบ้านคนอื่นแบบนี้ ฉันแจ้งตำรวจให้มาจับนายได้นะ! พอออกไปจากตรอกก็ถึงลานสหกรณ์ประชาคมแล้ว ข้างในมีทหารอาสาเต็มไปหมด สามีฉันเป็นหัวหน้าสหกรณ์ประชาคม...”
สิ่งแรกที่ผู้หญิงคนนี้นึกถึงคือใช้หวงเหวินข่มขู่ลู่เถี่ยเซิง
จากนั้นก็ยื่นมือไปแย่งสมุด
ลู่เถี่ยเซิงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วยกมือดันไหล่เธอไว้
ตอนนี้ลู่เถี่ยเซิงสูง 181 เซนติเมตร ส่วนซุนหย่าลี่สูงแค่ 156 เซนติเมตร
เขาเหยียดแขนออก ซุนหย่าลี่กระโดดไปมาอย่างไรก็เอื้อมไม่ถึง
ลู่เถี่ยเซิงถือสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้ พลางอ่านต่อ
ข้างในเขียนละเอียดจริง ๆ
เขาอ่านไปพลางท่องออกเสียงไปพลาง
“วันที่ 1 มิถุนายน 1977 หน่วยผลิตเจียผีกู เมืองฉางอวี่ ต้องการไม้สนแดง 6 ลูกบาศก์เมตรไปซ่อมอาคารคณะกรรมการหมู่บ้าน ซื้อไม้ซุงสนแดงเกรดสองจากโรงงานไม้ในราคาไม้สนใบลาร์ชเกรดรอง 42 หยวน ขายออกในราคาลูกบาศก์เมตรละ 62 หยวน กำไร 120 หยวน หัวหน้าหน่วยผลิตติงจ้านซานได้ 20 หยวน กำไรสุทธิ 100 หยวน แล้วก็เดือนสิงหาคม...”
หน้าซุนหย่าลี่แดงก่ำ
ไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะร้อนใจ
“ไอ้หนุ่ม รีบคืนมาเดี๋ยวนี้ นี่เป็นบัญชีของหน่วยงาน อย่าทำพังเชียวนะ!”