เขาหันปากกระบอกปืนไปทางเนินหิมะเหล่านั้น แล้วเริ่มกราดยิงทันที
ปืนไรเฟิลแบบสามแปดของหยางเหว่ย ปืนหักลำของลั่วจู้จื่อ และปืนโบราณแบบปลอกยาวของต้าส่วนจื่อที่พานท้ายหัก ต่างก็เปิดฉากยิง
กระสุนทำให้เนินหิมะด้านหลังสาดกระเซ็นไปด้วยเลือดและเนื้อ
หมาป่ากว่าสิบตัวทะยานออกมา
เนินหิมะที่เหลือระเบิดกระจายทันที พวกหมาป่ารู้ตัวว่าถูกจับได้ จึงหางจุกตูดหนีไป
กองกำลังอาสาสมัครกับชาวบ้านต่างใช้ธนูไล่ยิงตามไป
ลั่วจู้จื่อนับคร่าว ๆ พบว่าหมาป่าที่หนีไปมีถึงหกสิบเจ็ดสิบตัว
ถ้ารวมตัวที่อยู่ในป่าเข้าไปด้วย คงมีเกินร้อยตัวแน่
ฝูงหมาป่าที่เจอคราวก่อนตอนเข้าป่ากับลู่เถี่ยเซิงมีมากขนาดนี้เสียที่ไหน แล้วหมาป่าพวกนี้โผล่มาจากไหนกันตั้งมากมาย
มิน่าล่ะ ทีมล่าสัตว์ของกองผลิตต้าหลิ่งถึงตายไปหลายคน
หลังยิงกันชุดหนึ่ง พวกเขาก็ขับไล่หมาป่าที่ลอบโจมตีไปได้ แต่หมาป่าในป่าก็ออกมาแล้ว
พวกมันทยอยออกมาทีละตัว ลั่วจู้จื่อเรียกหนิวเอ้อร์ถานกับโก่วเซิ่งจื่อให้หมอบอยู่บนเนินเขาแล้วช่วยกันนับ แค่หมาป่าที่ออกมาจากป่าก็มีเกินร้อยตัวแล้ว
ต้าส่วนจื่อกับสองพี่น้องหลี่ชุนเซิงที่อยู่ด้านหลังก็กำลังนับหมาป่าที่ถอยลงจากเนินเขา
พวกเขาอยากรู้ว่าฝูงหมาป่านี้มีกันแน่กี่ตัว
หวังต้ากั่นนับตามด้วย “หนึ่ง... หนึ่ง... หนึ่งตัว... สอง... สอง... สองตัว...”
หลิวเจาอวี้ชกเขาไปทีหนึ่ง
“หุบปาก! ทำคนอื่นนับผิดหมดแล้ว!”
ทุกคนช่วยกันนับ
ทั้งซ้าย ขวา และด้านหลัง รวมกันก็มีเกินร้อยตัว
ยังมีฝั่งป่าอีก พอกะคร่าว ๆ จากตัวที่มองเห็นบนผิวหิมะ ก็มีมากกว่าสองร้อยยี่สิบตัวแล้ว
ตอนนี้หยางเหว่ยเองก็ตกใจไม่น้อย
“ฉันได้ยินผู้บังคับหมวดลวี่บอกว่าฝูงหมาป่ามีแค่หลายสิบตัว แล้วทำไมถึงมีมากขนาดนี้?”
ติงเป่าจงกลับมีสีหน้ากังวล