ตอนนี้กางเกงของเฉินอวี้เฟินถูกหลี่ฉางฝูกระชากจนเกือบหลุด เธอใช้สองมือกอดเอวกางเกงไว้แน่น ราวกับกำลังปกป้องประตูเมือง
หลี่ฉางฝูโกรธจนแทบคลั่ง คิดจะทำให้อับอายต่อหน้าคนอื่น:
“ปล่อยมือ! ฉันจะถอดกางเกงแกให้ได้ ดูสิว่าแกจะอายบ้างไหม!”
เฉินอวี้เฟินขัดขืนไม่ไหวแล้ว จึงตะโกนเรียกลู่เถี่ยเซิงเสียงดัง:
“เถี่ยเซิง ช่วยฉันหน่อย ฉันจะบอกความลับเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งให้ฟัง! เป็นเรื่องสำคัญเกี่ยวกับอนาคตของครอบครัวนาย”
เดิมทีลู่เถี่ยเซิงกำลังจะไป แต่พอได้ยินเฉินอวี้เฟินเรียกแบบนั้นก็หยุดเดิน:
“เธอรู้เรื่องสำคัญอะไรเกี่ยวกับบ้านฉัน?”
หลี่ฉางฝูสะดุ้ง รีบยื่นมือไปบีบคอเฉินอวี้เฟิน:
“แกจะพูดเรื่องนั้นใช่ไหม? กล้าพูดเมื่อไหร่ ฉันฆ่าแกแน่!”
ลู่เถี่ยเซิงเห็นแล้วก็ร้อนใจ
เขาจอดจักรยานให้มั่นคง ก่อนเดินเข้าไปเตะก้นหลี่ฉางฝูเต็มแรง:
“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ ฉันอยากฟังว่าเธอจะพูดอะไร”
หลี่ฉางฝูใช้สองมือปิดปากเฉินอวี้เฟิน ไม่ให้เธอพูด
เขาหันไปยิ้มให้ลู่เถี่ยเซิง:
“ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปฟังเธอพูดเพ้อเจ้อเลย เถี่ยเซิง นายกลับไปเถอะ เออ เดี๋ยวฉันจะแวะไปเอาจักรยานที่บ้านนาย”
ลู่เถี่ยเซิงขมวดคิ้ว ก่อนเตะก้นเขาอีกที:
“ฉันบอกให้ปล่อยมือไง! อยากโดนฉันอัดหรือไง? ถ้ายังไม่ปล่อย ฉันจะเอาจักรยานนายฟาดให้!”
ตอนนี้หลี่ฉางฝูมองลู่เถี่ยเซิงราวกับสัตว์ร้าย รู้ดีว่าถ้าอีกฝ่ายบอกว่าจะอัดเขา ก็ไม่ได้พูดเล่น เพราะมีแรงพอจะทำจริง