ลู่เถี่ยเซิงขี้เกียจจะยุ่งเรื่องในครอบครัวของหลี่ฉางฝู
ชาติที่แล้วเขาถูกคนรังแกจนบ้านแตกสาแหรกขาด หลี่ฉางฝูในฐานะหัวหน้าหน่วยกลับเลือกยืนดูเรื่องสนุก
แถมยังพูดจาเย็นชาเหน็บแนมว่าเขาไร้ความสามารถ
เพราะงั้นไม่ว่าบ้านนั้นจะมีเรื่องอะไร ลู่เถี่ยเซิงก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง
แต่เฉินอวี้เฟินบอกว่าเป็นเพราะเขา เรื่องนี้ฟังดูแปลก ๆ:
«เกี่ยวอะไรกับฉันอีกล่ะ? เธอก็ฝันเห็นฉันด้วยเหรอ?»
เจียงชิวเยี่ยนฝันเห็นเขาพูดละเมอ จนถูกจ้าวเอ้อร์หู่ซ้อมยกใหญ่ ลู่เถี่ยเซิงพลอยโดนลูกหลงไปด้วย
«ไม่ใช่!»
เฉินอวี้เฟินส่ายหน้า น้ำตากระเด็นออกมาเป็นสาย
«ก็เพราะฉันคุยกับเมียโก่วเซิ่งจื่อ แล้วเขาดันได้ยิน เมื่อก่อนเขาไม่หูไวขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมพักนี้ถึงเริ่มแอบฟังพวกผู้หญิงคุยกัน»
«คุยอะไรกัน?»
«คุยกันว่าผัวบ้านไหนเก่ง ฉันก็แค่พูดว่านายตอนนี้เป็นผู้ชายที่เจ๋งที่สุดในหมู่บ้าน ใครได้แต่งกับนายก็มีบุญได้สุขสบาย แค่ประโยคเดียว หลี่ฉางฝูก็หึงแล้ว เรียกฉันกลับบ้าน พอปิดประตูก็ถอดกางเกงฉันแล้วตีซ้ำอีก ฉันทนไม่ไหวแล้ว อาศัยตอนเขาเข้าห้องน้ำหนีออกมา ฉันจะกลับบ้านแม่ นายไปส่งหน่อยได้ไหม?»
«ไม่มีเวลา เธอกลับเองเถอะ»
ที่แท้ก็แค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้
พวกผู้หญิงชอบซุบซิบนินทา แอบพูดถึงเขาลับหลัง ใครจะไปรู้ว่าพูดอะไรกันบ้าง
ก่อนหน้านี้ผู้หญิงพวกนั้นก็หัวเราะเยาะเขาลับหลังมาไม่น้อย
แค่ช่วงนี้เขาล่าสัตว์ได้ หาเงินได้ พวกนั้นก็เปลี่ยนท่าทีไปหมด
เขาขี้เกียจจะสนใจพวกเธอ
ลู่เถี่ยเซิงเข็นจักรยานเตรียมจะไป
เฉินอวี้เฟินคว้าจักรยานไว้ทันที
«เถี่ยเซิง ถ้านายไม่ไปส่ง ฉันต้องเดินจนมืดแน่ ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ถ้าเจอคนร้ายขึ้นมาจะทำยังไง?»
«เธออยากทำอะไรก็ทำไปสิ ถ้าไม่มีเงินก็ให้มันปล้นสวาท ร่างกายก็ไม่ได้พังสักหน่อย เบาะหลังฉันบรรทุกอาหารอยู่ จะให้ไปส่งได้ยังไง»