หลี่ฉางฝูปีนขึ้นมาจากคูน้ำอีกครั้งแล้วไล่ตามมา:
“หยุดนะ พวกชู้รักสารเลว...”
ลู่เถี่ยเซิงหยุดแล้วหันกลับไปด่า:
“แกด่าใครวะ?”
หลี่ฉางฝูก็หยุด ไม่กล้าเข้ามาใกล้:
“ฉันด่าเมียฉัน ไม่เกี่ยวกับแก!”
ลู่เถี่ยเซิงแค่นเสียง:
“แกกล้าเข้ามาสิ ดูซิว่าฉันจะไม่ถอดกางเกงแกออก แล้วปล่อยให้ไอ้นั่นแข็งตายหรือไง”
หลี่ฉางฝูตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ช่วงนี้ถูกลู่เถี่ยเซิงซ้อมจนตกคูน้ำมาหลายครั้ง เขารู้ซึ้งถึงฝีมือของอีกฝ่ายดี
อย่าว่าแต่ถอดกางเกงเลย ต่อให้ลู่เถี่ยเซิงเล่นงานเขา เขาก็คงขัดขืนไม่ไหว
ลู่เถี่ยเซิงหันกลับ พาเฉินอวี้เฟินเดินไปด้วย ความเร็วไม่ช้าไม่เร็ว
หลี่ฉางฝูที่ตามหลังมาก็ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป คอยเดินตามจังหวะของลู่เถี่ยเซิงโดยรักษาระยะห่างไว้ ปากก็ตะโกนไม่หยุด:
“เฉินอวี้เฟิน นังโง่กินบนเรือนขี้บนหลังคา ตายไปก็ไม่มีใครสงสาร!”
“เถี่ยเซิง อย่าไปเชื่อคำพูดเหลวไหลของผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด”
“ขงจื๊อยังบอกเลยว่า ผู้หญิงกับคนถ่อยเลี้ยงยากที่สุด เชื่อพวกหล่อนไม่ได้หรอก”
“เฉินอวี้เฟิน ถ้าแกกล้าพูดจาเหลวไหล ฉันจะหย่ากับแก แล้วไม่เอาแกอีก!”
เฉินอวี้เฟินถูกด่าจนโมโห
เธอหันกลับไปตะโกน:
“หย่าก็หย่าสิ ฉันกลัวแกหรือไง? หย่าแล้วฉันจะไปอยู่กับเถี่ยเซิงจริง ๆ...”
ลู่เถี่ยเซิงรีบดึงเธอเข้ามา:
“อย่าพูดเหลวไหลสิวะ ถ้าทำให้เป็นข่าวลือขึ้นมา ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
“ไม่พูดแล้ว ๆ แต่แกต้องปกป้องฉันนะ”
เฉินอวี้เฟินเป็นผู้หญิงบอบบาง ถูกหลี่ฉางฝูรังแกมาครึ่งชีวิต ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าลุกขึ้นต่อต้าน แต่ในใจก็ยังไม่มั่นใจ
เธออยากให้ลู่เถี่ยเซิงเป็นที่พึ่ง
เพราะเธอรู้ว่าช่วงนี้คนที่หลี่ฉางฝูกลัวที่สุดก็คือลู่เถี่ยเซิง