บทที่ 144 ถึงเวลาลงมือก็ต้องลงมือ
ลู่เถี่ยเซิงดึงหลิวซวงเยี่ยนออกไปทันที
“ไม่เป็นไร เฮ่าส่วงแค่มีไข้นิดหน่อย เธอไปกินเนื้อกับอาอีหลานเถอะ ฉันจะช่วยรักษาเธอเอง”
หลิวซวงเยี่ยนเดินจากไปด้วยความสงสัย
หลังจากเมื่อครู่ได้เห็นกับตาว่าลู่เถี่ยเซิงยิงนักล่าที่เป็นโจรตาย เธอก็เริ่มยำเกรงเขามาก ไม่กล้าทำตัวเกเรเหมือนตอนอยู่บ้านอีกแล้ว
พอเห็นลู่เถี่ยเซิงพูดจริงจัง เธอก็รีบหลบออกไป
แต่ก็ยังไม่ลืมเตือนว่า
“เธอหนาวจนไม่สบายหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเธอไอด้วย”
“เลิกพูดมาก ไปกินเนื้อของเธอเถอะ”
“ได้เลย”
หลิวซวงเยี่ยนเดินไปข้างกองไฟ พลางช่วยอาอีหลานพลิกย่างหมาป่าตัวนั้น
อาอีหลานมองไปทางมุมหนึ่ง
“พี่ลู่กับพี่ชายฉันกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?”
หลิวซวงเยี่ยนจับหัวเล็ก ๆ ของเธอให้หันกลับมา
“อย่ามองนะ เรื่องแบบนี้ไม่ควรแอบดู!”
พูดจบตัวเองกลับอดหันไปมองอีกไม่ได้
เห็นผู้ชายสองคนยืนอยู่ตรงหน้าเฮ่าส่วง ไม่รู้กำลังปรึกษาอะไรกัน
เพิ่งหลิวซวงเยี่ยนเดินจากไป เฮ่าส่วงก็กอดขาลู่เถี่ยเซิง เอาใบหน้าถูไถกับเขา
“กอดฉันหน่อย ฉันทรมานมาก…ไม่ไหวแล้ว!”
ลู่เถี่ยเซิงมองอาข่า อาข่าก็มองลู่เถี่ยเซิง
ทั้งคู่คิดคล้ายกัน
ลู่เถี่ยเซิงพูดขึ้นก่อน
“เธอไม่ถูกกับฉัน ถ้าฉันทำแบบนั้น เธอต้องเกลียดฉันแน่…”
อาข่ารีบโบกมือ
“ไม่ได้ ๆ ก่อนฉันมา ฉันหมั้นกับอูนาจีไว้แล้ว ฉันทำแบบนั้นไม่ได้!”
ลู่เถี่ยเซิงเองก็เกาหัว
เขายังแยกออกว่าอะไรคือเจ้าชู้ อะไรคือลามก
ถ้าเฮ่าส่วง สาวสวยคนนี้ชอบเขาและทั้งคู่มีใจให้กัน เขาจะช่วยสนองความต้องการเธอสักครั้งสองครั้งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลู่เถี่ยเซิงไม่ใช่คนขี้เหนียวเรื่องนี้