“อย่ายิง! ฉันจะให้พวกเขาวางอาวุธ”
อาข่าทนเห็นคนในหมู่บ้านของตัวเองถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมพวกพรานฝั่งนี้ให้วางปืนลง
ตอนนี้ฝั่งนี้เหลือคนถือปืนอยู่แค่ 4 คน
พออาข่าพูดเกลี้ยกล่อม พวกเขาก็มองเพื่อนที่ล้มอยู่บนพื้น
แล้วก็รู้ว่าฝีมือยิงปืนของอีกฝ่ายร้ายกาจเกินไป
คนฝั่งนี้ยังอยู่กลางแจ้งกันหมด จะดับไฟให้มืดในเวลาอันสั้นก็เป็นไปไม่ได้
สุดท้ายทุกคนจึงพากันวางปืนลง
แล้วลุกขึ้นจากหลังโขดหิน
ทุกคนจ้องมองไปยังความมืด
ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินออกมา
“เถี่ยเซิง!”
หลิวซวงเยี่ยนร้องเรียกอย่างดีใจ
พรานที่ถูกยิงแขนขาดเห็นว่าลู่เถี่ยเซิงมาคนเดียว
พอเห็นสีหน้าของหลิวซวงเยี่ยน ก็รู้ทันทีว่าเขามากับเธอ
จู่ ๆ ก็ยื่นมือคว้าปืนแล้วพุ่งเข้าใส่หลิวซวงเยี่ยน
“วางปืนลง ไม่งั้นฉันฆ่าเธอซะ…”
ยังพูดไม่ทันจบ ปืนของลู่เถี่ยเซิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ปัง”
สมองของเขาระเบิดกระจาย เปื้อนหน้าเฮ่าส่วงที่อยู่ข้าง ๆ
ร่างพรานคนนั้นหงายหลังล้มลงไปอย่างแข็งทื่อ
ในจังหวะที่ลู่เถี่ยเซิงหันปากกระบอกปืน พรานที่เหลือก็พากันก้มเก็บปืนพร้อมกัน เตรียมยิงใส่เขา
พวกเขารู้ว่าปืนไรเฟิลต้องง้างลูกเลื่อนทุกครั้งหลังยิง จึงยิงต่อเนื่องไม่ได้และมีช่วงชะงักเล็กน้อย
ต้องใช้จังหวะนั้นจัดการลู่เถี่ยเซิง
แต่ลู่เถี่ยเซิงง้างลูกเลื่อนได้เร็วมาก
เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าพวกนั้นจะขัดขืน หลังเหนี่ยวไกก็รีบดันลูกกระสุนเข้ารังเพลิงทันที ก่อนหันปากกระบอกปืนไปยิง
“ปัง”
หลังยิงพรานอีกคนล้ม เขาก็ทิ้งตัวลงกลิ้งไปหลบหลังโขดหินข้าง ๆ
ปืนของพรานอีก 2 คนดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน แต่ยิงไม่โดนลู่เถี่ยเซิง
ลู่เถี่ยเซิงเองก็โต้กลับทันทีไม่ได้