เกาเทียนเซียงคิดว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นเพราะเขา
ถ้าไอ้กุ๊ยสองคนนั่นไปพาพวกกลับมา คนแรกที่พวกมันเล่นงานก็คงเป็นเขา
ลู่เถี่ยเซิงทำตัวกร่างจนโดนซ้อมก็สมควรแล้ว ส่วนเขาเองก็คงหนีไม่พ้นเหมือนกัน
เขาเริ่มนั่งไม่ติด
“แค่ก ๆ… เอ่อ ปิงปิง ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”
ลั่วปิงไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด
ร่างของเธอเอนเข้าหาไหล่ลู่เถี่ยเซิงไปเองแล้ว
เกาเทียนเซียงเดินออกมาอย่างหมดอารมณ์
พอมาถึงโถงทางเข้า
เขาก็เริ่มลังเล
ถ้าตอนนี้หนีไป ลั่วปิงต้องคิดว่าเขาเป็นคนขี้ขลาดแน่ ๆ
ต่อไปเธอคงดูถูกเขาไปตลอด
แต่ถ้าไม่หนี…
ไอ้กุ๊ยสองคนนั่นดูเป็นพวกไม่กลัวตาย ถ้าพาคนกลับมาด้วย แล้วรุมฟันกันขึ้นมา เผลอ ๆ เขาอาจได้ไปเจอยายทวดก็ได้
ยุคนี้มีคนตีกันจนตายหรือพิการตั้งไม่รู้เท่าไร!
ถ้าตอนนี้เขากลับไปที่ทำงานเอาปืนมาล่ะ…
ไม่ได้ ตำรวจมีระเบียบควบคุมการใช้อาวุธปืนของฝ่ายรักษาความปลอดภัย
ถ้ามีคนมาก่อเรื่องในโรงพยาบาลอำเภอ ก็ย่อมใช้อาวุธปืนระงับเหตุได้
แต่ถ้าเอาปืนออกมาสู้กับพวกอันธพาล แล้วเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เขาก็รับผิดชอบไม่ไหว
เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในโถงทางเข้าสองรอบอย่างกลุ้มใจ
ตัดสินใจไม่ได้ว่าควรทำยังไงถึงจะรักษาภาพลักษณ์ลูกผู้ชายไว้ได้ แถมไม่ต้องหาเรื่องใส่ตัว
ตอนนั้นเอง เขามองผ่านประตูกระจกโรงหนังออกไป เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาจากที่ไกล ๆ
คนที่พาพวกนั้นมาก็คือไอ้หัวหยิกกับไอ้อ้วนเมื่อครู่นี้
ซวยแล้ว ซวยแน่ ๆ ลังเลไม่ตัดสินใจ สุดท้ายก็ต้องเดือดร้อน
ถ้าออกไปตั้งแต่เมื่อกี้ก็จบแล้ว
แต่ตอนนี้ออกไปก็ต้องเจอพวกมันพอดี
ทำไงดี?
หลบไปก่อนแล้วกัน
เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำกึ่งใต้ดินที่อยู่ข้าง ๆ
มองลอดหน้าต่างลูกกรงเหล็กเหนือห้องน้ำออกไป พอดีเห็นแต่ขาของคนพวกนั้น