เจ้าหัวหยิกแทบอดใจรอแก้แค้นไม่ไหวแล้ว
จะยังมีอารมณ์ไปเถียงกับลู่เถี่ยเซิงได้ยังไง
เขาปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อลู่เถี่ยเซิงทันที
“หุบปากสักที ไอ้เวร มานี่!”
เขาคิดว่าฝั่งตัวเองมีคนตั้งยี่สิบกว่าคน ลู่เถี่ยเซิงต้องกลัวจนหัวหด ไม่กล้าแม้แต่จะสวนกลับแน่
แต่ใครจะคิดว่าลู่เถี่ยเซิงจะลงมือก่อน
เขาจับข้อมืออีกฝ่ายบิด กระแทกเข่าขึ้นไป...
“ปัง!”
เจ้าหัวหยิกแผดเสียง “อ๊าก!” ความเจ็บคราวนี้หนักกว่าตอนลู่เถี่ยเซิงบีบเขาในโรงหนังเสียอีก
ถึงกับยืดหลังตรงไม่ได้
ลู่เถี่ยเซิงฉวยจังหวะเตะถีบเจ้าหัวหยิกจนปลิวไปไกลสองจั้ง ร่างกระแทกขั้นบันไดโดยตรง
พวกนักเลงกลุ่มนี้เดือดดาลขึ้นมาทันที พากันตะโกนโหวกเหวกแล้วกรูกันเข้ามา
“อัดมัน!”
“อย่าให้มันหนีไปได้! แม่งกร่างชะมัด!”
ลู่เถี่ยเซิงเองก็เข้าสู่โหมดสู้สุดชีวิต
เขากระชากชายอ้วนที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้ามา ย่อตัวลง ใช้ท่าเดียวกับที่ใช้ในโรงหนังเมื่อครู่
แล้วใช้ไหล่กระแทกร่างอีกฝ่ายให้ลอยออกไป
ชายอ้วนหนักอย่างน้อยร้อยแปดสิบถึงร้อยเก้าสิบจิน พอรวมน้ำหนักกับแรงส่ง ก็ทับคนล้มไปสามสี่คน เปิดช่องว่างขึ้นมาได้ทันที
ลู่เถี่ยเซิงกระโดดเข้าไปคว้าผมชายร่างใหญ่ แล้วใช้แรงจากน้ำหนักตัวกดดึงลง
จากนั้นบิดตัวใช้สะโพกกระแทกอีกฝ่าย ทำลายการทรงตัว
ชายร่างใหญ่เสียหลัก หมุนคว้างก่อนกลิ้งลงบันไดไป
ลู่เถี่ยเซิงฉวยจังหวะชุลมุนคว้าไม้กระบองจากมือชายคนหนึ่ง แล้วกวาดเตะต่ำจนอีกฝ่ายล้ม ก่อนจะแย่งไม้มาได้
เขากำลังจะวาดไม้เข้าปะทะกับพวกนั้นให้รู้แล้วรู้รอด