เกาเทียนเซียงถูกคนที่เข้ามาด่าจนชะงักไป
เขาเงยหน้ามองชายสองคนตรงหน้า ทั้งคู่ทำหน้าตาดุดัน
แต่เขาเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่พกปืน ย่อมมีความกล้าอยู่บ้าง ไม่ได้กลัวพวกนั้น
“พี่ชาย ที่นั่งผมอยู่หมายเลข 12 แลกกันหน่อยได้ไหม?”
“แลกกับแม่แกสิ ฉันกับเพื่อนก็นั่งติดกันอยู่แล้ว ไสหัวไป!”
ถูกด่าอีกครั้ง เกาเทียนเซียงเริ่มทนไม่ไหว
ถ้าเป็นเวลาปกติจะด่าก็ด่าไป แต่ตอนนี้มีสาวในดวงใจนั่งอยู่ด้วยนะ
ถ้าไม่ตอบโต้อะไร ปิงปิงจะมองเขายังไง
เขาตวาดว่า “พี่ชาย หัดพูดให้มันดี ๆ หน่อย ผมเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลอำเภอ...”
“รักษาความปลอดภัยกับแม่แกสิ บอกให้ไสหัวไปไม่ได้ยินหรือไง?”
ชายผมหยิกเริ่มฉุนขึ้นมา
กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง เขายื่นมือมาตบหน้าเกาเทียนเซียงฉาดหนึ่ง เสียงดังไม่น้อย
ทุกคนเลิกดูหนัง หันมามองพวกเขาสองคนแทน
เกาเทียนเซียงโมโหขึ้นมาจริง ๆ
“แกอยากจะทำอะไรวะ...”
เขากำลังจะลุก ชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังชายผมหยิกก็ชักมีดสั้นออกมา จ่อคอเกาเทียนเซียงไว้
“แกหุบปากแล้วนั่งเงียบ ๆ ซะ อยากตายหรือไง เดี๋ยวฉันจัดให้!”
เกาเทียนเซียงเงียบกริบทันที
ลั่วปิงที่นั่งข้าง ๆ รีบดึงแขนเขาด้วยความตกใจ
“รีบลุกให้เขาเถอะ นายเองก็แย่งที่นั่งคนอื่นมาก่อนนี่”
“ได้ ๆ ที่นั่งเป็นของนาย ฉันกลับไปนั่งตรงโน้นก็ได้”
เขารีบลุก เบียดผ่านหน้าขาของลั่วปิงกับลู่เถี่ยเซิง กลับไปนั่งที่หมายเลข 12
เขาคิดในใจว่า วันนี้ไม่ได้พกปืนมา อย่าเพิ่งหาเรื่องเจ็บตัวเลยดีกว่า