ลู่เถี่ยเซิงพูดจาไม่ยั้งคิด หลินผิงได้แต่หวาดผวา
โชคดีที่ซุนหย่าลี่ไม่มีท่าทีโกรธเลยสักนิด
หลินผิงถึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย
ที่จริงซุนหย่าลี่โกรธจนแทบควันออกหู
แต่ไม่กล้าแสดงออกมา
อย่าว่าแต่ในโรงงานไม้เลย ต่อให้ทั่วทั้งอำเภอชนบทหลิ่งหนาน เธอก็เป็นคนใหญ่คนโตประหนึ่งราชินี
จ้าวเอ้อร์หู่ หัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านเขาซาน ยังต้องทำตามที่เธอสั่ง ให้เขานอนก็ไม่กล้าคุกเข่า
จะจัดท่าไหนก็ขึ้นอยู่กับเธอทั้งนั้น
แค่ทหารอาสาตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง กล้าพูดจาลามกกับเธอได้ยังไง!
แต่ก็ช่วยไม่ได้ อีกฝ่ายกุมจุดอ่อนของเธอไว้
ถ้าแตกหักกันขึ้นมา สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็ยังเป็นเธอ
เธอยิ้มจนแทบฟันแข็ง ก่อนพูดว่า
“เถี่ยเซิง ฉันขนไม้มาให้ครบแล้วนะ...”
เธอขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า
“ตั้ง 11 ลูกบาศก์เมตรแน่ะ แถมเป็นไม้ชั้นดีทั้งนั้น”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “งั้นก็ขอบคุณนะครับพี่ซุน”
ที่จริงหวงเหลียนกุ้ย ลูกชายของซุนหย่าลี่ยังอายุมากกว่าลู่เถี่ยเซิงเสียอีก ถ้าดูจากอายุแล้ว ลู่เถี่ยเซิงควรเรียกเธอว่าป้าด้วยซ้ำ
แต่ลู่เถี่ยเซิงเรียกเธอว่าพี่ เธอก็ทำได้แค่รับคำ
ต่อให้เขาเรียกเธอว่าลูกสาว เธอก็ยังไม่กล้าโกรธ
สมุดเล่มนั้นเหมือนมีดสั้นที่แทงคาอยู่ในร่างของเธอ ลู่เถี่ยเซิงจะชักเข้าออกเมื่อไรก็ได้ แค่ทำแบบนั้นอีกสักครั้ง ชีวิตเธอก็พังได้เลย
ลู่เถี่ยเซิงพูดต่อ “ของมาส่งแล้ว พี่ก็กลับไปเถอะ บ้านผมซอมซ่อ ดูท่าพี่ก็คงไม่อยากเข้าไปข้างใน”
คำพูดนี้ไม่ได้เกินจริงเลย ซุนหย่าลี่เป็นคนรักความสะอาดมาก ปกติก็มองว่าบ้านชาวบ้านในชนบทสกปรก บ้านทั่วไปเธอแทบไม่ยอมก้าวเข้าไป
หลินผิงสะดุ้งอีกครั้งแล้วตบลู่เถี่ยเซิงไปทีหนึ่ง
“ดูนายพูดเข้าสิ พูดอะไรออกมา!”
ซุนหย่าลี่รีบปลอบหลินผิง
“โธ่ อย่าไปว่าเขาเลย น้องเถี่ยเซิงเป็นคนดี แค่ชอบพูดเล่นน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร”