พอเห็นลู่เถี่ยเซิงทำหน้าขรึม ผู้หญิงหลายคนก็เงียบกริบ
ลู่เถี่ยเซิงเดินออกไป หลิวซวงเยี่ยนก็เดินตามออกไปทันที
หลินผิงเองก็ไม่กล้าวางท่าอีก
เธอแอบมองเฉาเสี่ยวเหมยกับหวงหลิงหลิง แล้วถามว่า
“เถี่ยเซิงเป็นอะไรไป? โกรธเหรอ?”
หวงหลิงหลิงถามว่า “เขาจะตีพี่ซวงเยี่ยนไหม?”
กลับเป็นเฉาเสี่ยวเหมยที่เข้าใจลู่เถี่ยเซิงดี
“จะเป็นไปได้ยังไง เถี่ยเซิงเห็นพวกเธอเป็นพี่สาวแท้ ๆ ทั้งนั้น”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าลู่เถี่ยเซิงเรียกหลิวซวงเยี่ยนออกไปคุยตามลำพังแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ผู้หญิงทั้งสามเงียบเสียง ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวจากห้องฝั่งตะวันตก
ลู่เถี่ยเซิงเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก ถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ แล้วถอดเสื้อบุนวมด้วย ก่อนหันกลับไปมองหลิวซวงเยี่ยนที่กำลังจับชายเสื้ออยู่
หลิวซวงเยี่ยนยิ้ม “ทำไม? ล้อเล่นไม่ได้หรือไง โกรธเหรอ?”
ลู่เถี่ยเซิงนั่งลงตรงขอบเตียงเตา แล้วกวักมือเรียกเธอ
“มานี่”
“ไม่ไป นายจะตีฉันหรือไง?”
หลิวซวงเยี่ยนเคยเห็นลู่เถี่ยเซิงแกล้งจั๊กจี้หวงหลิงหลิง จนเด็กสาวตัวน้อยฉี่ราดมาแล้ว
ตอนนี้เธอเลยระแวดระวังเต็มที่
เดิมทีคิดไว้ว่าถ้าลู่เถี่ยเซิงโมโหขึ้นมา เธอจะรีบวิ่งหนีทันที
แต่ลู่เถี่ยเซิงกลับโน้มตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้ามาในพริบตา
เขาดึงเธอไปนั่งติดมุมผนังตรงขอบเตียงเตา
ลู่เถี่ยเซิงขยับเข้าไปเบียดต้นขาเธอไว้ด้วยต้นขาของตัวเอง ทำให้เธอขยับไม่ได้
มือข้างหนึ่งจับข้อมือเธอไว้ แล้วจ้องเธออย่างตั้งใจ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ
“เถี่ยเซิง อย่าแกล้งสิ นายจะทำอะไร!”