ลู่เถี่ยเซิงรีบหันกลับไปมอง
เส้นสอดแนมพาดผ่านกองเถ้าถ่านและพืชพรรณที่ถูกไฟเผาจนไหม้เกรียม เผยให้เห็นผืนหิมะขาวโพลน
บนพื้นหิมะมีหมาป่าหิวโซปรากฏขึ้นพร้อมกันกว่าสิบตัว...
ขนตามตัวหมาป่าบางตัวไหม้เกรียม มีแผลไฟลวกติดมาด้วย
เห็นได้ชัดว่าพวกมันหนีออกมาจากพงหญ้าหลังเกิดไฟไหม้
แต่ก่อนหน้านี้หนีไปไกลแค่ไหน หรือซ่อนตัวอยู่ที่ไหน เขาไม่อาจรู้ได้
บนเนินหิมะที่อยู่ไกลที่สุด มีหมาป่าขาวตัวใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ตัวหนึ่ง หูข้างหนึ่งของมันขาดหายไป
บ้าเอ๊ย ราชาหมาป่าไม่ได้เข้าไปในถ้ำหรือนี่?
หมาป่าตัวนี้คอยควบคุมฝูงอยู่ด้านหลังมาตลอด พอเข้าไปในพงหญ้าก็มองไม่เห็นตำแหน่งของมันแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะอยู่ข้างหลังมาตลอด ไม่ยอมตามเข้าไปเพราะในถ้ำมีเนื้อแกะให้กิน
ลู่เถี่ยเซิงได้แต่ยิ้มขื่น
“แกนี่ฉลาดชะมัดเลยนะ!”
จากนั้นเขายกปืนขึ้นประทับบ่า
ทันทีที่เขายกปืน หมาป่าขาวก็หายวับไปจากเนินหิมะ
มันเคยเสียเปรียบฝีมือยิงปืนของลู่เถี่ยเซิง จึงยิ่งเจ้าเล่ห์กว่าเดิม
มันซ่อนตัวไปแล้ว แต่พอมันหอนขึ้นมา หมาป่าตัวอื่น ๆ ก็พุ่งตรงเข้าใส่ลู่เถี่ยเซิง
ดวงตาขาวขุ่นของพวกมันเผยแววโหดเหี้ยม
พวกมันวิ่งฝ่ากองเถ้าถ่านที่ยังมีสะเก็ดไฟเข้ามาล้อมเขา
แม้ลู่เถี่ยเซิงจะมีฝีมือและใจกล้า แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่
เขากวาดตามอง หมาป่าที่เข้ามาล้อมเป็นครึ่งวงกลมมีทั้งหมด 11 ตัว
ถ้ามีกระสุนเหลือเฟือ ระยะใกล้ขนาดนี้เขาก็คงยิงพวกมันให้ตายหมดไม่ทัน
แต่อย่างน้อยก็น่าจะยิงตายได้สักหกเจ็ดตัว แล้วค่อยสู้ประชิดกับพวกมัน
ตอนนี้ในปืนเหลือกระสุนแค่ 2 นัด
ถึงจะฆ่าได้ 2 ตัว ก็ยังเหลือหมาป่าอีก 9 ตัว เขาไม่มีทางสู้พวกมันได้