เขาฆ่าหมาป่าหิวโซไปถึง 11 ตัวด้วยตัวคนเดียว
ในนั้น 9 ตัวถูกฆ่าด้วยเรี่ยวแรงล้วน ๆ
ตั้งแต่พายุหิมะเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ลู่เถี่ยเซิงยังไม่ได้นอนหลับสนิทสักงีบ
ตอนนี้ร่างกายของเขาใช้พลังเกินขีดจำกัดอย่างหนักแล้ว
เขาเหลือบมองหมาป่าขาวที่หูขาดไปข้างหนึ่ง
ขนบนใบหน้าครึ่งซีกของมันหายไปหมด
บาดแผลนั้นเป็นฝีมือของเขาเอง
ถ้าครั้งก่อนมันตอบสนองช้ากว่านั้นอีกนิด หัวครึ่งซีกคงระเบิดไปแล้ว
จากแววตาดุร้ายของมัน ดูท่าเจ้าตัวนี้อาจจำเขาได้
ลู่เถี่ยเซิงยิ้มเจื่อน ๆ
“มาเลย กูจะฆ่ามึงด้วย!”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ลู่เถี่ยเซิงก็รู้ว่าหมาป่าตัวนี้ร่างใหญ่โต ไม่ใช่หมาป่าทั่วไปจะเทียบได้
ยิ่งตอนนี้เขาแทบไม่มีแรง มีดที่คมบิ่นอยู่ในมือก็แทบใช้ทำอะไรไม่ได้แล้ว
หมาป่าขนขาวอยู่ห่างจากเขาแค่สิบกว่าก้าว
ลู่เถี่ยเซิงสะบัดมือขว้างมีดใส่มัน
หมาป่าขาวไม่แม้แต่จะหลบ
ปล่อยให้มีดฟืนคมบิ่นฟาดใส่ตัวมัน
มันส่งเสียงครางต่ำ ๆ ออกมา
มันไม่ได้จู่โจมลู่เถี่ยเซิงทันที แต่กลับวนรอบตัวเขา
ตลอดชีวิตของมัน ไม่เคยเห็นมนุษย์ที่ดุดันขนาดนี้มาก่อน
ไม่เพียงฝีมือยิงปืนยอดเยี่ยม ยิงนัดเดียวตายหนึ่งตัว ฆ่าพวกเดียวกันของมันไปนับไม่ถ้วน แม้แต่การต่อสู้ระยะประชิด เขาก็ยังฟาดมีดทีละดอกจนเลือดสาด ทว่าก็ยังฆ่าลูกสมุนของมันจนหมด
แม้มันจะเป็นราชันหมาป่าผู้ครองเทือกเขาต้าหวน แต่ก็ยังเกิดความหวาดกลัวชายตรงหน้าอยู่บ้าง
ไม่กล้าเข้าปะทะผลีผลาม
ตอนนี้ลู่เถี่ยเซิงรู้สึกอ่อนแรง ราวกับกำลังจะหมดสติ
บาดแผลฉีกขาดบนแขนและขาถูกลมพัดจนเจ็บแสบเหมือนโดนโรยเกลือ