ซุนหย่าลี่นั่งไม่ติดแล้ว
ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าโรงงาน เธอก็อาศัยอำนาจหน้าที่ลักลอบขายไม้มาโดยตลอด
เธอร่วมมือกับกิจการในชนบทหลายแห่ง ซื้อไม้ในนามหน่วยงานแล้วนำไปขายต่อให้คนทั่วไปหรือพ่อค้าไม้ในราคาสูง
ซื้อราคาถูก ขายราคาแพง แล้วกอบโกยผลกำไรจากส่วนต่าง
จนถึงตอนนี้ก็ทำเงินไปได้มากกว่าหมื่นหยวนแล้ว
หากเรื่องแดงขึ้นมา นี่ถือเป็นความผิดฐานเก็งกำไรค้าขายผิดกฎหมายอย่างชัดเจน
ยอดเงินมากขนาดนี้ โทษจำคุกย่อมไม่ต่ำกว่า 3 ปีแน่นอน
เธอจดบัญชีทั้งหมดไว้ในสมุดปกพลาสติกสีชมพูเล่มหนึ่ง
ซ่อนเอาไว้ที่บ้าน
แม้แต่หวงเหวิน สามีของตัวเองก็ยังไม่รู้ว่ามีสมุดเล่มนี้ แล้วไอ้หนุ่มนี่รู้ได้ยังไง?
ต่อให้เขาเป็นคนหมู่บ้านเขาซาน และจ้าวเอ้อร์หู่เคยบอกเขาว่าเธอขายไม้ แต่เขาก็ไม่น่าจะรู้เรื่องสมุดปกพลาสติกสีชมพูเล่มนั้นนี่นา
เพราะจ้าวเอ้อร์หู่เองก็ไม่รู้ว่าเธอจดบัญชีไว้!
ลู่เถี่ยเซิงจากไปแล้ว แต่ซุนหย่าลี่กลับกระสับกระส่าย นั่งไม่ติดเหมือนมีหนามทิ่มหลัง
เธอเดินวนอยู่ในสำนักงานสองรอบ ก่อนจะรีบออกไปทันที
ไม่ได้แล้ว ต้องกลับบ้านไปดูว่าสมุดเล่มนั้นยังอยู่หรือเปล่า
เธอไม่ได้หยิบมันออกมาใช้มา 3 วันแล้ว
ถ้ายังอยู่ก็เผาทิ้งเสียเลย ต่อไปจะไม่จดอีกแล้ว
คิดได้ดังนั้น เธอก็รีบออกมา ขึ้นจักรยานปั่นกลับบ้าน
แต่เธอไม่รู้เลยว่าลู่เถี่ยเซิงไปถึงถนนในสหกรณ์หลิ่งหนานก่อนเธอแล้ว
จากป่าไม้ต้าหวนไปถึงถนนหลิ่งหนานอยู่ไม่ไกล
มีถนนดินยาวไม่กี่ลี้ สองข้างทางเป็นแนวต้นหยางที่เหลือแต่กิ่งก้านโล่งเตียน
ไม่นานเขาก็มาถึงย่านถนน