ลู่เถี่ยเซิงพูดว่า “ได้ใบอนุมัติไม้มาแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปถามที่สหกรณ์ประจำอำเภอเรื่องพลาสติกคลุมโรงเรือน ส่วนแผ่นฟิล์มเกษตรเป็นของที่ต้องจัดซื้อรวม ต้องมีโควตาตามแผน แต่ใบรับรองของอาลั่วน่าจะช่วยได้บ้าง”
เขาวางปากกา มองพี่สะใภ้ทั้งหลาย
“เขาว่ากันว่าถ้าไม่มีทุนก็หากำไรยาก พวกพี่ไม่ต้องกลัวขาดทุนหรอก ล่าสัตว์มันขึ้นอยู่กับโชคมากเกินไป ปลูกพืชยังมั่นคงกว่า”
ในใจหลิวซวงเยี่ยนยังคงขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย คำพูดจึงฟังไม่เข้าหู แถมยังเหมือนจงใจขัดคอ
“นายคิดไว้สวยหรูเลยนะ แล้วถ้าหิมะตกหนักจนโรงเรือนพังล่ะ? ถ้าผักถูกแช่แข็งตายล่ะ?”
ลู่เถี่ยเซิงมองเธอแล้วยิ้ม
“พี่ซวงเยี่ยน มีคำกล่าวว่า ความมั่งคั่งต้องแสวงหาท่ามกลางความเสี่ยง อยากได้เงินที่ไหนจะมีอะไรมั่นคงร้อยเปอร์เซ็นต์ กินข้าวดื่มน้ำยังมีโอกาสสำลัก แล้วจะเลิกกินไปเลยหรือไง?”
หลิวซวงเยี่ยนส่งเสียงฮึ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เธอแอบอิจฉาหลินผิงอยู่บ้าง อีกทั้งยังรู้สึกว่าถ้าชอบลู่เถี่ยเซิงก็จะเป็นการผิดต่อสามีคนที่สอง
ในใจจึงขัดแย้งกัน อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
ลู่เถี่ยเซิงไม่ถือสาเธอ
เขาพกใบรับรองของลั่วฉางไห่ ขี่จักรยานของหลี่ฉางฝู มุ่งหน้าไปยังป่าไม้ต้าหวนซาน
โรงงานช่างไม้อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
บ้านอิฐแดงเรียงกันอยู่หลายแถว กองซุงสูงท่วมหัวอยู่ในลาน เลื่อยไฟฟ้าส่งเสียง “จี๊ด ๆ” ดังแสบหู กลิ่นหอมของยางไม้สนอบอวลไปทั่ว
ลู่เถี่ยเซิงตามหาห้องทำงานหัวหน้า
เขาเดินเข้าไปในทางเดิน ประตูห้องเปิดอยู่ ชายชราอายุราวห้าสิบกว่า ใบหน้าคล้ำแดง กำลังจิบชาพลางดูแบบแปลน
“ลุงครับ ผมลู่เถี่ยเซิงจากหมู่บ้านเขาซาน อาลั่วฉางไห่ให้ผมมาพบหัวหน้าหลู่ครับ”