ลู่เถี่ยเซิงยกปืนขึ้นเล็ง คนส่วนใหญ่หวาดกลัว แต่ก็มีอยู่ไม่กี่คนที่คิดว่าเขาคงแค่ทำท่าขู่คนเท่านั้น
ฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายหรือไง?
หลิวเจาอวี้ก็คิดแบบนั้น
สังคมในตอนนี้แม้จะไม่ค่อยสงบ แต่ก็มีคนไม่น้อยที่ทำร้ายคนอื่นแล้วหนีไปได้ หรือไม่ก็ร้องเรียนที่ไหนไม่ได้ ทว่าฆ่าคนยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด
ถ้ายิงนัดนี้ออกไป จางซิ่นต้องตายแน่
เธอไม่เคยยิงปืนก็จริง แต่ก็รู้ดีว่าปืนจงเจิ้งมีอานุภาพแค่ไหน
ระยะหวังผลมากกว่า 500 เมตร
แรงปะทะหนักกว่าปืนไรเฟิลแบบสามแปด
แถมยังสร้างความเสียหายได้มากกว่า
เมื่อหัวกระสุนทะลวงเข้าสู่ร่าง มันจะหมุนคว้านจนเกิดเป็นโพรง
ต่อให้โดนลำตัว ก็ทำให้บาดเจ็บสาหัสได้
กล้าใช้ปืนนี้ยิงคนอื่น แบบนั้นไม่เรียกว่าฆ่าคนหรือไง?
หลิวเจาอวี้พนันว่าลู่เถี่ยเซิงไม่มีความกล้าพอจะทำแบบนั้น
แต่แล้วจู่ ๆ ปืนในมือลู่เถี่ยเซิงก็ลั่นขึ้น
เสียงปืนดัง “ปัง” นัดเดียว จางซิ่นที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรก็ชะงักทันที
“ปัง” เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด จางซิ่นหงายหลังล้มลงไปทั้งตัว
หลิวเจาอวี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มองไปทางจางซิ่น
ทุกคนต่างหันไปมอง
ก็เห็นจางซิ่นนอนนิ่งไม่ไหวติง
“อ๊า!”
พวกผู้หญิงพากันกรีดร้อง
เฉาเต๋อเฉียงเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
“เถี่ยเซิง นายฆ่าคนแล้ว!”
ชายฉกรรจ์ทั้งหกคนจากหมู่บ้านสือหล่าต่างยืนตาค้างอยู่กับที่
ไม่อยากเชื่อว่าลู่เถี่ยเซิงกล้ายิงคนจริง ๆ
ถ้าไม่ได้ถูกมัดไว้ พวกเขาคงหันหลังหนีไปแล้ว
หลินผิงตกใจจนขาอ่อน ทรุดร้องไห้
“เถี่ยเซิงเอ๊ย นาย...รีบหนีไป!”
ลั่วปิงรีบเข้ามากดปืนของลู่เถี่ยเซิงไว้
“รีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันลองดูว่าพ่อจะช่วยนายได้ไหม...”
ลู่เถี่ยเซิงหัวเราะ “อะไรของเธอ ฉันไม่ได้ยิงเขาตายสักหน่อย”