คนอื่นไม่รู้จักพี่น้องสกุลจางดี แต่ลู่เถี่ยเซิงรู้จักพวกเขาดี
ชาติที่แล้วเขาเคยปะทะกับพวกพี่น้องกลุ่มนี้มาก่อน
เขาเคยจับจางอี้ทุ่มจนกลิ้งไปหลายตลบ ทำให้อีกฝ่ายยอมรับนับถือจากใจ ถึงได้มาอยู่กับเขา
แต่เรื่องฝั่งนั้นก็เป็นเรื่องของชาติที่แล้ว นับตามเวลาแล้วก็เป็นเรื่องเมื่อสิบกว่าปีให้หลัง
ตอนนี้สองพี่น้องยังหนุ่มแน่นแข็งแรง ฝีมืออาจจะเหนือกว่าตอนนั้นด้วยซ้ำ
แถมยังเข้ามาพร้อมกันสองคน เขาไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าจะชนะได้หรือเปล่า
แต่ชีวิตคนเราก็เหมือนการพนัน ไม่มีที่ไหนที่ไม่ต้องเสี่ยง
ถ้าไม่กล้าเสี่ยงบ้าง จะทำเรื่องใหญ่ได้ยังไง
วันนี้เขาจะเอาชนะคนพวกนี้ด้วยกำลัง
ถ้าไม่มีฝีมือโดดเด่น ใคร ๆ ก็มีหัวเดียวสองขาเหมือนกัน แล้วใครจะยอมฟังนายกันล่ะ!
«เข้ามาเลย!»
ลู่เถี่ยเซิงกวักมือเรียก จางอี้ก็พุ่งเข้ามาราวกับหมาบ้าตัวหนึ่ง
«ย้าก… ฮึบ!»
เขาฝึกมวยหนานเฉวียน อาศัยการเปล่งเสียงเพื่อออกแรง หมัดหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาชายโครงของลู่เถี่ยเซิง
ลู่เถี่ยเซิงมองเป้าหมายการโจมตีออกตั้งแต่แรก จึงหลบได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก้าวเท้าเข้าประชิดแล้วชกเข้ากลางอก
จางอี้ถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะโดนหมัดฮุกเข้าที่กราม
สมกับเป็นคนฝึกศิลปะการต่อสู้จริง ๆ ร่างกายทนแรงปะทะได้ดีอยู่บ้าง
หมัดนี้ทำให้เขาเซถอยหลังไปเท่านั้น ยังไม่ถึงกับล้ม
จางเหรินก็พุ่งเข้ามาต่อทันที
เขาใช้วิธีต่อสู้แบบนักเลง ตั้งใจจะพุ่งเข้าไปกอดเอวลู่เถี่ยเซิงเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว เปิดทางให้จางอี้เข้ามาได้เปรียบ
แต่ลู่เถี่ยเซิงสายตาเฉียบคม แถมยังว่องไว
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนยกเข่าขึ้นสวน
หัวเข่ากระแทกเข้ากลางหน้าผากของจางเหรินพอดี
«ปัง!»
แรงพุ่งเข้ามาของจางเหรินบวกกับแรงยกเข่าของลู่เถี่ยเซิง กลายเป็นแรงปะทะสองทางจนภาพตรงหน้าจางเหรินมืดวูบ เขาล้มคว่ำลงไปกับพื้นทันที