เสียงหอนของหมาป่าขาวดังขึ้น หมาป่าหนังเขียวตัวแล้วตัวเล่าก็พุ่งโผล่ขึ้นมาจากหิมะไม่หยุด
ดูเหมือนความหิวโหยจะทำให้พวกมันไม่รู้จักหวาดกลัว
ทุกคนต่างวิ่งสุดฝีเท้า คอยช่วยเหลือกันไม่ทั่วถึง จึงไม่มีใครสังเกตว่าหลิวเจาอวี้ล้มลง
เธอถูกหมาป่ากัดกางเกงไว้จนลุกไม่ขึ้นแล้ว
หมาป่าอีกตัวโผล่จากหิมะ พุ่งเข้ามากัดลำคอ
หลิวเจาอวี้เหวี่ยงมีดสั้นที่ถืออยู่ในมือออกไปไกลลิบ แต่ตัวเปล่าไร้อาวุธย่อมหยุดหมาป่าสองตัวที่จู่โจมพร้อมกันไม่ได้
เธอทำได้เพียงมองปากใหญ่ที่พ่นไอร้อนเข้ามาใกล้ และไม่อาจขัดขืนอะไรได้
หัวใจพลันเย็นวาบ
จบกันแล้ว ต้องไปหาคุณปู่สินะ!
ปู่ของเธอเป็นทหารผ่านศึกที่ต่อต้านญี่ปุ่น เคยเป็นสมาชิกหน่วยดาบใหญ่แห่งกองทัพที่ยี่สิบเก้าของนายพลเฝิงอวี้เสียง
เมื่อเหตุการณ์วันที่เจ็ดเดือนเจ็ดปะทุขึ้นในปี 1937 นักดนตรีชื่อใหม่เคยนำเรื่องราวของหน่วยดาบใหญ่แห่งกองทัพที่ยี่สิบเก้ามาเป็นต้นแบบ แล้วแต่งเพลง «เพลงดาบใหญ่» อันโด่งดัง
เพลงท่อน «ฟันดาบใหญ่ลงบนหัวพวกญี่ปุ่น» กลายเป็นเพลงปลุกใจคลาสสิกที่ช่วยปลุกขวัญกำลังใจในการต่อต้านศัตรูของชนชาติ
แม้ในบั้นปลายชีวิตคุณปู่จะถูกคนชั่วกลั่นแกล้งจนขาทั้งสองข้างพิการ ต้องนอนติดเตียง แต่หัวใจรักชาติของท่านไม่เคยมอดดับ
ตั้งแต่หลิวเจาอวี้ยังเด็ก ท่านก็สอนเธอให้รู้จักตอบแทนแผ่นดิน
เพราะอย่างนั้น แม้หลิวเจาอวี้จะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็เลือดร้อนมาตั้งแต่เด็ก
เธอพกดาบใหญ่ที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้เป็นอาวุธติดตัวเสมอ
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะไม่ได้หลั่งเลือดในสนามรบ กลับต้องมาตายคาปากหมาป่า
ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังมาจากเนินเขาด้านบน
«ปัง!»
กระสุนเจาะทะลุหัวหมาป่าหิวโซที่พุ่งเข้ามา เลือดและสมองกระจายออกเป็นบริเวณกว้าง
ซากของมันร่วงลงไปกองข้าง ๆ ทันที