หยางเหว่ยถอนใจ
“เมื่อก่อนเคยได้ยินเรื่องฝูงหมาป่าแห่งเทือกเขาต้าหวน แต่ปกติฝูงหมาป่ามีมากสุดก็แค่หลายสิบตัว จะมีฝูงใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?”
ลู่เถี่ยเซิงตอบว่า “ปีนี้หิมะตกหนัก สัตว์ป่าหาอาหารยาก เทือกเขาต้าหวนทางเหนือเชื่อมกับทุ่งหญ้า เป็นไปได้มากว่าฝูงหมาป่าหลายฝูงจะรวมตัวกัน หมาป่าขาวตัวนั้นไม่ธรรมดา น่าจะเป็นจ่าฝูงที่สยบหัวหน้าฝูงหลายฝูงให้มารวมกันได้”
หลิวซวงเยี่ยนอุทานอย่างตกตะลึง
“งั้นมันก็เป็นจิ๋นซีฮ่องเต้แห่งโลกหมาป่าน่ะสิ!”
ติงเป่าจงหนักใจ
“หัวหน้าหมวดลู่ หมาป่าพวกนี้เหมือนเข้าใจกลยุทธ์การรบ แบ่งจังหวะรุกถอยเป็นด้วย คงไม่ถอยไปง่าย ๆ ตอนนี้กระสุนพวกเราก็มีไม่พอ จะทำยังไงดี?”
หยางเหว่ยถามขึ้นด้วย
“นั่นสิ หัวหน้าหมวดลู่ ใกล้ค่ำแล้ว เราจะเอายังไงกันดี? พอตกกลางคืนยิ่งป้องกันสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ไม่ไหวแน่”
พอหยางเหว่ยพูดแบบนั้น หลายคนก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
พายุหิมะครั้งนี้สร้างความได้เปรียบให้หมาป่ามากเกินไป
พวกมันขุดโพรงซ่อนตัวอยู่ใต้หิมะที่ฟู แล้วค่อย ๆ ลอบเข้ามาได้
กลางวันแสก ๆ พวกเรายังเกือบตายกันหมด ถ้ามืดลงคงได้แต่รอเป็นอาหารหมาป่าแน่ ๆ
ต้าส่วนจื่อเองก็กลุ้มใจ
“นั่นสิ เถี่ยเซิง ต่อให้นายยิงปืนแม่นแค่ไหน กระสุนก็มีไม่พอ กลางคืนมองเห็นอะไรไม่ชัดอีก พวกเราจะกลับบ้านกันยังไง!”
หลิวเจาอวี้กับเหอเสี่ยวสุ่ยอดด่าลวี่ฉางสุ่ยไม่ได้
พลอยด่าหวงเหวินไปด้วย
พวกเขาคิดว่าครั้งนี้สองคนนั้นจงใจเล่นงานหมวดห้า
ไม่ใช่แค่บังคับให้ทุกคนขึ้นเขาทั้งที่หิมะตกหนัก แต่ยังไม่แจกปืนกับกระสุนให้ด้วย
ทั้งที่หมวดอื่นมีอาวุธกันแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมจัดให้พวกเขา