ลู่เถี่ยเซิงประกาศก่อนว่า:
“ทุกคนฟังนะ ถึงเนื้อหมีจะเป็นของหายาก แต่ฉันไม่ขายแพงแน่นอน ยังคงขายจินละ 90 เฟินเหมือนเดิม ใครมีแป้งข้าวโพดหรือคูปองธัญพืชกับคูปองผ้าก็เอามาแลกได้ ถ้าไม่มีจริง ๆ เอาฟืนมาสักหน่อย ฉันก็ให้พวกคุณได้กินเนื้อ”
ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็ดีใจ
ลู่เถี่ยเซิงขายเนื้อถูกและจริงใจ ไม่คิดเล็กคิดน้อย ตอนนี้สถานะของเขาในหมู่ชาวบ้านยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ต้าส่วนจื่อกับเมียของโก่วเซิ่งจื่อก็เข้ามาช่วยอย่างกระตือรือร้น
หนุ่ม ๆ อีกหลายคนก็เข้ามาอ้อนวอนให้ลู่เถี่ยเซิงพาพวกเขาขึ้นเขาอีกครั้ง
ลู่เถี่ยเซิงยิ้มกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ยังไงฉันก็ต้องพาพวกนายไปร่วมงานด้วยอยู่แล้ว แต่มีข้อหนึ่ง พวกเราต้องสามัคคีกัน! เมื่อทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ก็ไม่มีอะไรเอาชนะไม่ได้ พวกนายทำได้ไหม?”
“ได้!”
“แน่นอน! ต่อไปเถี่ยเซิงเป็นหัวหน้าพวกเรา!”
“เถี่ยเซิง นายตั้งทีมล่าสัตว์เลยสิ นายเป็นหัวหน้าทีม!”
ลู่เถี่ยเซิงพยักหน้า เขารู้ดีว่าหาเงินคนเดียวมีขีดจำกัด ต้องมีทีมคอยสนับสนุน
จากนั้นก็เริ่มวาดฝันให้พวกหนุ่ม ๆ ฟังก่อน
หลอกล่อจนพวกหนุ่ม ๆ ตื่นเต้นกันสุด ๆ ต่างก็เข้ามาช่วยงานอย่างกระตือรือร้น
พวกเขาเอาแผ่นไม้มาประกอบเป็นโต๊ะในลานบ้าน แล้ววางเนื้อหมูป่าลงไป
ป้ากุ้ยฮวาออกมาหั่นเนื้อด้วยตัวเอง ส่วนสั่วจู้จื่อคอยชั่งน้ำหนัก
ต้าส่วนจื่อช่วยเลาะกระดูก
หลินผิงมีหน้าที่เก็บเงินอย่างเดียว
คุณย่าหลี่ถือกะละมังที่เคลือบกระเทาะและมีรูอยู่ใบหนึ่ง มืออีกข้างกำธนบัตรย่อยกับเหรียญไว้เป็นปึก
“นี่ 3 หยวน 8 เหมา กุ้ยฮวา ช่วยหั่นส่วนที่ติดมันให้ฉันเยอะหน่อยนะ”