บ้านลู่เถี่ยเซิงมีธุระ แน่นอนว่าเขาพักค้างคืนในเมืองไม่ได้
เขายิ้มพลางกล่าวลาลั่วปิง:
“พี่ปิง อย่าว่าแต่จักรยานเลย ต่อให้เอารถยนต์มาให้ฉันคันหนึ่ง ฉันก็ขับกลับได้ ไม่กวนแล้วนะ ไว้วันไหนลุงกับป้าไม่อยู่บ้าน ฉันค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนพี่”
“ไอ้เถี่ยเซิงตัวแสบ สนิทกับฉันมากแล้วใช่ไหม?”
ลู่เถี่ยเซิงกระโดดขึ้นรถ ลั่วปิงวิ่งตามไปชกเขาสองหมัด
พอเห็นเขาขี่รถออกไป แถมยังทรงตัวได้ดี เธอจึงหยุดยืน
โดนเขาแซวอยู่สองสามคำ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
จากนั้นเธอก็นึกถึงเกาเทียนเซียงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตัวเองรับปากแล้วว่าจะคบกับเขา จะโลเลไม่ได้
แต่จริง ๆ แล้วเธอชอบเกาเทียนเซียงหรือเปล่า?
ก่อนลู่เถี่ยเซิงจะปรากฏตัว เธอรู้สึกว่าเกาเทียนเซียงทั้งสูงใหญ่และหล่อเหลา แถมยังละเอียดรอบคอบ แม้จะหัวโบราณไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นข้อเสียใหญ่อะไร
อีกอย่างเขายังเป็นผู้ชายที่มีปืนติดตัว ดูองอาจอยู่ไม่น้อย
แต่พอลู่เถี่ยเซิงปรากฏตัว ทั้งช่วยเธอจากพวกอันธพาล ทั้งเข้าป่าไปล่าหมาป่า ทั้งยิงนกด้วยปืน เรื่องพวกนี้ยังไม่ต้องพูดถึง แค่ตอนพบพ่อของเธอ เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่ำต้อยเลยสักนิด ความหนักแน่นไม่ยโสไม่ประจบแบบนั้นต่างหากที่สมเป็นลูกผู้ชาย!
ลั่วปิงมองแผ่นหลังของลู่เถี่ยเซิงที่ถนนด้วยความสับสน จนเขาหายลับไปในความมืดจึงค่อยกลับบ้าน
ลู่เถี่ยเซิงปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยความเร็วตลอดทาง
แม้จะดื่มเหล้าไปไม่น้อย แต่ก็ยังปั่นได้อย่างมั่นคง
ระหว่างทางเขานึกถึงประสบการณ์จากชาติก่อน กว่าจะคิดได้ก็ปาเข้าไปช่วงทศวรรษ 1990 ถึงค่อย ๆ เดินมาถูกทางและหาเงินได้
ชาตินี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาต้องหาเงินให้ได้เร็วขึ้น จะได้ให้พี่สะใภ้ทั้งสามได้ใช้ชีวิตสุขสบายตั้งแต่อายุยังน้อย