หลิวซวงเยี่ยนทำธุระเสร็จแล้วก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น
พอได้ยินเสียงกุกกักจากห้องฝั่งตะวันตก คล้ายมีหนูวิ่งพล่านอยู่ข้างใน
เธอรีบเดินไปหยุดฟังที่หน้าประตู
ไม่ใช่เสียงหนู แต่เป็นเสียงผ้าห่มขยับกับเสียงหอบหายใจ
เถี่ยเซิงกลับมาแล้วหรือ?
ทำไมถึงหอบหนักขนาดนั้น?
หลิวซวงเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรให้มากความ ด้วยความเป็นห่วงจึงผลักประตูเข้าไปทันที มือคลำหาสายไฟ ซึ่งอยู่ตรงขอบเตียงเตาใกล้ประตู
“แป๊ก”
เธอเปิดไฟห้องฝั่งตะวันตก
หลอดไฟในห้องนี้สว่างจ้าถึง 50 วัตต์
คนสองคนบนเตียงเตาสะดุ้งเฮือก รีบผละออกจากกันพัลวัน
หลินผิงเป็นผู้หญิง พออับอายก็รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วม้วนกลิ้งไปจนถึงหัวเตียง ซุกหน้าจนมิด
ทิ้งลู่เถี่ยเซิงที่เปลือยเปล่าไว้บนเตียงเตา
ทั้งสองสบตากัน
หลิวซวงเยี่ยนเองก็ตกใจไม่น้อย
เธอลุกขึ้นมาในความมืด โดยไม่รู้เลยว่าหลินผิงไม่ได้อยู่ห้องตะวันออก
นึกว่าห้องฝั่งตะวันตกมีแค่ลู่เถี่ยเซิงนอนอยู่คนเดียว
เสียงดังขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเขาไม่สบายหรือเปล่า
แต่พอเปิดไฟดู หมอนั่นกลับกำลังสบายสุด ๆ!
สมองเธอรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันไม่ทัน
เธอรู้สึกว่าผิวของหลินผิงขาวกว่าตัวเองจริง ๆ
ลู่เถี่ยเซิงเองก็โตเต็มวัยจริง ๆ ก่อนหน้านี้เธอนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะใหญ่ขนาดนี้
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะถามออกไปอย่างซื่อ ๆ ว่า
“พวกเธอสองคนทำอะไรกันอยู่?”
ลู่เถี่ยเซิงรีบดึงผ้าห่มอีกผืนมาคลุมตัว
“เอ่อ... ฉันกลับมาแล้วหนาว พี่ผิงเลยช่วยทำให้ตัวอุ่น”