ลั่วปิงพาลู่เถี่ยเซิงเข้ามาในบ้าน
ข้างในอบอุ่นสบาย
ระบบทำความร้อนส่วนกลางทั้งสะอาดและให้ความอบอุ่น
ลั่วฉางไห่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หวายใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น
“พ่อ ดูสิว่าใครมา”
พอลั่วฉางไห่เห็นลู่เถี่ยเซิง เขาก็วางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ ใบหน้าเบิกบานทันที
“เถี่ยเซิงมาแล้วเหรอ! รีบเข้ามา ๆ!”
เขาลุกขึ้น แล้วรับหมวกบุผ้าฝ้ายจากลู่เถี่ยเซิงไปแขวนไว้บนราวเสื้อด้วยตัวเอง
“เมื่อกี้ฉันยังคุยกับน้าของเธอถึงเธออยู่เลย พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ! มาพอดีเลย กินข้าวด้วยกันนะ”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “ผมบังเอิญเจอพี่ปิงน่ะครับ ไม่ได้ซื้ออะไรมาให้คุณน้ากับคุณอา ไว้วันหลังผมค่อยเอาของป่าที่ล่าได้มาให้”
“ไม่ต้องเกรงใจ มามือเปล่าก็ได้ บ้านน้ามีทุกอย่าง”
ลั่วฉางไห่พูดไปพลางตะโกนเรียกคนในบ้านไปพลาง
“ซูอวิ๋น เถี่ยเซิงมาแล้ว เอาปลาคาร์ปแช่แข็งบนขอบหน้าต่างเข้ามาละลายเร็ว”
ฟางซูอวิ๋นเดินออกมาจากห้องด้านใน บนผ้ากันเปื้อนยังมีแป้งติดอยู่ พอเห็นลู่เถี่ยเซิงก็ยิ้มจนตาหยี
“อุ๊ย เถี่ยเซิงมาแล้ว! น้ากับอาของเธอพูดถึงเธอไม่หยุดเลย รีบนั่งสิ น้าจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้”
ลู่เถี่ยเซิงกำลังจะห้าม แต่ฟางซูอวิ๋นเข้าไปในครัวเสียแล้ว
ลั่วปิงดึงลู่เถี่ยเซิงให้นั่งลง แล้วรินชาร้อนให้เขาหนึ่งถ้วย
“ดื่มอะไรอุ่น ๆ ก่อน ข้างนอกหนาวใช่ไหม?”
ลั่วฉางไห่นั่งตรงข้าม มองลู่เถี่ยเซิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไอ้หนุ่ม สีหน้าดูดีนี่ แข็งแรงกว่าคราวก่อนที่เจอกันอีก”
“ผมชินกับการวิ่งบนเขาแล้ว หนาวแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ”
ลั่วฉางไห่ชอบหนุ่มน้อยคนนี้ที่ขยันขันแข็ง มีความคิด แถมยังพูดจาเป็น เขาชวนอีกฝ่ายคุยอย่างสนิทสนม ไม่มีท่าทีวางมาดเป็นผู้นำเลยสักนิด
ในครัวมีเสียงฟางซูอวิ๋นผัดกับข้าวดังมา
ลู่เถี่ยเซิงขยับจมูก กลิ่นผักกาดดองตุ๋นวุ้นเส้นลอยมา ตามด้วยกลิ่นหอมของซีอิ๊วที่กำลังผัดในกระทะ
แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว
วันนี้เขาใช้ปืนล่าสัตว์มาตลอดทั้งวัน ยังไม่ได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราว ตอนนี้เลยหิวขึ้นมา