ติงเป่าจงพุ่งไปถึงหน้าประตู แล้วยกเท้าถีบเข้าใส่
กระจกบนบานประตูส่งเสียงแตกดังเพล้ง เกือบจะแตกกระจาย
เขารีบชะงัก ไม่กล้าถีบต่อ
คราวก่อน หลิวยเหยี่ยนเยี่ย หัวหน้าหมวดสาม ช่วยหยางจินเผิงยกโต๊ะ แล้วเผลอชนกระจกประตูแตกไปบานหนึ่ง จึงถูกปรับสิบหยวน แถมยังต้องเขียนรายงานตรวจสอบตัวเอง
ไม่มีใครกล้าทำลายทรัพย์สินส่วนรวมอีกแล้ว
หลิวยเหยี่ยนเยี่ยวิ่งตามมาด้วย เขาแนบหน้ากับหน้าต่าง มองเข้าไปข้างใน
กระจกถูกเกล็ดน้ำแข็งเกาะจนขุ่นมัว มองอะไรไม่เห็น ได้ยินเพียงเสียงดังโครมครามจากข้างใน ปนกับเสียงร้องของลวี่ฉางสุ่ย
“ลู่เถี่ยเซิง! เปิดประตู!”
หลิวยเหยี่ยนเยี่ยตบหน้าต่างพลางตะโกน
ไม่มีเสียงตอบจากข้างใน
“นี่...แล้วจะทำยังไงดี?”
ทหารจากหมวดสองคนหนึ่งถามติงเป่าจง
“จะทำอะไรได้ล่ะ ก็เรียกให้เปิดประตูสิ”
คนเจ็ดแปดสิบคนจึงมารุมกันอยู่หน้าประตูสำนักงาน บ้างแนบหูกับประตู บ้างมองผ่านหน้าต่าง ต่างคนต่างตะโกนแข่งกัน
“ลู่เถี่ยเซิง หยุดตีได้แล้ว!”
“ผู้บังคับกองร้อย เปิดประตูสิ!”
“อย่าตีแล้ว ค่อย ๆ คุยกันดี ๆ!”
ทุกคนตะโกนกันปากเปียกปากแฉะ แต่ไม่มีใครลงมือทุบประตูจริงจังสักคน
มีคนพึมพำเสียงเบา “สมน้ำหน้า น่าจะมีคนสั่งสอนมันตั้งนานแล้ว เป็นผู้บังคับกองร้อยรักษาการณ์แท้ ๆ ยังวางท่ากว่าหยางจินเผิงอีก”
คนข้าง ๆ สะกิดเขา
“อย่าพูดมั่ว”
“ฉันไม่ได้พูดมั่ว แค่เมื่อกี้เรียกมันว่า ‘รองผู้บังคับกองร้อย’ มันก็ปากหมาด่าถึงแม่ฉันทันที บอกให้เรียกมันว่า ‘ผู้บังคับกองร้อย’”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรโดนเด็กใหม่อัดหรอก”
“ใครจะตีมันก็ช่าง อย่างน้อยมันก็สมควรโดนแล้ว”
ข้างในมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง คล้ายเก้าอี้ล้ม
กองกำลังอาสาหลายคนเป่าลมหายใจใส่เกล็ดน้ำแข็งบนหน้าต่างจนละลาย แล้วแอบมองเข้าไปข้างในด้วยตาข้างเดียว