เวลานี้ลู่เถี่ยเซิงออกคำสั่งอย่างน่าเกรงขาม แม้ไม่ต้องขึ้นเสียง ติงเป่าจงก็ทำตามโดยธรรมชาติ ไม่รู้สึกขัดเขินเลยสักนิด
เหอเสี่ยวสุ่ยยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขารู้สึกว่าลู่เถี่ยเซิงเกิดมาเพื่อเป็นผู้นำตัวเองโดยแท้
ทั้งสองยืนตรงแล้วตอบพร้อมกันว่า
“ครับ!”
จากนั้นก็ถอยตามลู่เถี่ยเซิงไป
ทั้งสามคนเคลื่อนที่ไม่เร็วนัก ตั้งใจทิ้งระยะห่างจากกลุ่มคนของลั่วจู้จื่อ
เพื่อคอยชะลอฝูงหมาป่าที่ไล่ตามมา
เมื่อเห็นฝูงหมาป่าตามลงมาจากเนินเขา แถมยังเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่เถี่ยเซิงยกมือขึ้น เล็งตามจุดยึดเป้าหมาย แล้วยิงสามนัด “ปัง ปัง ปัง” สังหารหมาป่าที่วิ่งนำหน้ามาสามตัว
หมาป่าที่เหลือแตกตื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชะลอฝีเท้าลง
ติงเป่าจงมองเหอเสี่ยวสุ่ย ทั้งสองหันมามองลู่เถี่ยเซิงพร้อมกันอีกครั้ง
ความเลื่อมใสในตัวเขานั้นเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด
แค่สามนัดนี้ ลู่เถี่ยเซิงแทบไม่ต้องมองด้วยซ้ำ ยกมือขึ้นก็ยิงได้ทันที
ยิงเสร็จก็ดึงลูกเลื่อน แล้วชูปืนยิงต่อ
นัดเดียวล้มหนึ่งตัว
ลื่นไหลราวสายน้ำ เท่สุด ๆ!
อาศัยจังหวะที่ฝูงหมาป่าหยุดชะงัก ทั้งสามคนถอยต่อ
วิ่งไปได้พักหนึ่ง ลู่เถี่ยเซิงก็เรียกเหอเสี่ยวสุ่ย
“อย่าไปเร็วเกิน ปล่อยให้ฝูงหมาป่าเข้ามาใกล้อีกหน่อย อย่าให้พวกมันกระจายกันเกินไป”
เหอเสี่ยวสุ่ยหันกลับมายืนหยุด
“ถ้าพวกมันไม่ไล่แล้ว เราก็วิ่งหนีไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”
ลู่เถี่ยเซิงส่ายหน้า “หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกเราจะวิ่งเร็วกว่าหมาป่าได้ยังไง ถ้าพวกมันไม่กลัวปืน คงตามทันไปนานแล้ว”
“แล้วเรายังรอพวกมันอีกเหรอ?”
“เพราะฉันอยากให้พวกมันรวมกลุ่มกัน แล้วตามมาพร้อมกัน”
ติงเป่าจงดุเหอเสี่ยวสุ่ย