ตลอดทั้งวัน ลู่เถี่ยเซิงจัดการเรื่องต่าง ๆ ไปได้หลายอย่าง
กำแพงหินสร้างเสร็จแล้ว
เหลือแค่ตั้งโครงไม้ คลุมด้วยผ้าใบพลาสติก แล้วก่อเตาให้ความอบอุ่นในโรงเรือน ละลายหน้าดิน จากนั้นผสมดินเหนียวฉาบผนังและอุดรอยรั่ว
หลังจากนั้นก็ใส่ปุ๋ยได้แล้ว
เฉาเต๋อเฉียงซื้อปุ๋ยกลับมาครบหมดแล้วด้วย
เรียกได้ว่าเตรียมพร้อมทุกอย่าง เหลือแค่รอให้ก่อสร้างเสร็จเท่านั้น
ตอนกลางคืน หลังจากกินข้าวเสร็จ
หลิวซวงเยี่ยนเดินไปห้องฝั่งตะวันตกอีกครั้ง
「คืนนี้ฉันก็นอนห้องฝั่งตะวันตกเหมือนเดิม พวกเธอห้ามตามมาทั้งนั้น」
หลินผิงไม่พูดอะไร
เธอพูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว แต่เด็กคนนี้ยังคิดไม่ตก เธอเองก็จนปัญญา
ลู่เถี่ยเซิงเห็นว่าเธอยังไม่เลิกสักที จึงไม่คิดจะง้อ
「ได้ เธออยากนอนห้องฝั่งตะวันตกก็นอนไป ยกห้องให้แล้ว พวกเราสามคนจะไม่ไป」
เดิมทีหลิวซวงเยี่ยนคิดว่าทุกคนจะช่วยกันเกลี้ยกล่อม แต่ลู่เถี่ยเซิงกลับไม่ยอมไว้หน้าเธอ
เธอโมโหจนสะบัดตัวเดินไปเสียบกลอนประตู
คิดไปคิดมาก็ยังหายโมโหไม่ลง จึงเดินกลับมาเรียกหวงหลิงหลิง
「เธอก็มาด้วยสิ จะอยู่ห้องนี้เป็นก้างขวางคอหรือไง」
หวงหลิงหลิงมองหลินผิงกับลู่เถี่ยเซิงอย่างงุนงง แล้วเงยหน้ามองหลอดไฟ
「ก้างขวางคออะไรเหรอ」
「บอกให้มาก็มาเถอะน่า」
หวงหลิงหลิงยังเด็ก ไม่ค่อยมีความคิดเป็นของตัวเอง ถูกเธอฉุดไปนอนห้องฝั่งตะวันตกด้วย
หลินผิงมองลู่เถี่ยเซิงอย่างจนใจ
「เฮ้อ ทำไมซวงเยี่ยนยังคิดไม่ตกอีกนะ」
「ปล่อยให้เธอเล่นไป ไม่ต้องไปสนใจ ดูซิว่าจะเล่นได้อีกกี่วัน」
ลู่เถี่ยเซิงเองก็เริ่มหงุดหงิด
ผู้หญิงคนนี้อารมณ์เสียชะมัด
พูดก็ไม่ชัด ทำอะไรก็ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่