เดิมทีเฮ่าเจ้าขาเป๋ยังลังเลอยู่ แต่พอเห็นเตียวเอ้อร์หมาจื่อล้วงปืนออกมา เขาก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขากะเผลกกระย่องกระแย่งเดินเข้าไปสองก้าว สายตาจับจ้องหลินผิงไม่วาง ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ
「ฉันจ่ายเงินไปแล้ว ก็เท่ากับช่วยใช้หนี้แทนเธอ เธอมากับฉันสิ ฉันไม่ทำให้เธอลำบากหรอก」
ใบหน้าหลินผิงซีดเผือดในพริบตา เธอถอยไปหลบหลังลู่เถี่ยเซิง มือกำชายเสื้อเขาไว้แน่น
ทางด้านจางไฉยิ่งตรงไปตรงมา เขาผลักลูกชายที่สติไม่ดีไปข้างหน้า
「ไป! ลากผู้หญิงคนนั้นมาเป็นเมียแก」
ลูกชายสติไม่ดีน้ำลายยืด พุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนหลิวซวงเยี่ยนไว้
หลิวซวงเยี่ยนยกมีดเชือดหมูขึ้นขวาง ทว่าต้วนเหล่าซานที่อยู่ข้าง ๆ กลับตบข้อมือเธออย่างแรง
ถึงอย่างไรผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งก็ไม่มีแรงมากพอจะขัดขืน
มีดร่วงลงพื้นดังเคร้ง
ลูกชายสติไม่ดีดึงเธอเข้าหาตัว หลิวซวงเยี่ยนดิ้นขัดขืนอยู่สองครั้งแต่ก็ไม่หลุด คอเสื้อถูกกระชากจนขาดเป็นรอย
「เถี่ยเซิง!」
หลิวซวงเยี่ยนรีบร้องขอความช่วยเหลือจากลู่เถี่ยเซิง
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูเริ่มกระสับกระส่ายไปด้วย
นี่มันปล้นผู้หญิงกันกลางวันแสก ๆ เห็นแล้วชวนโมโหจริง ๆ
ต้าส่วนจื่ออดตะโกนออกมาไม่ได้
「พวกแกกำลังฉุดคนอยู่นะ! ยังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาหรือเปล่า!」
ต้วนเหล่าซานหันขวับมาถลึงตาใส่
「กฎหมายงั้นเหรอ? ปืนของพี่รองฉันนี่แหละคือกฎหมาย!」
เตียวเอ้อร์หมาจื่อหัวเราะลั่น ชี้ปืนไปทางลู่เถี่ยเซิง
「ไอ้หนุ่ม แกไม่ใช่หัวหน้าหมวดกองกำลังอาสาสมัครหรือไง? ไม่ใช่ว่าเก่งนักเหรอ? มา ขยับให้ฉันดูหน่อยสิ」
ภายในลานเงียบกริบราวกับไม่มีชีวิต