เกาเทียนเซียงมองซ่งจินเปียวที่สูงใหญ่กำยำ แล้วมองพวกอันธพาลหน้าตาโหดเหี้ยมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อีกที พอเห็นอีกฝ่ายมีคนเยอะกว่า เขาก็เริ่มขลาดขึ้นมา
“ฉันจะไปมีเรื่องกับพวกนายทำไม ไม่ได้แค้นเคืองอะไรกันสักหน่อย”
เขาหันกลับไปมองลั่วปิง “งั้นฉันไปก่อนนะ เรื่องของเราค่อยคุยกันทีหลัง เธอคุยกับเพื่อนเธอไปก่อนเถอะ”
จากนั้นก็รีบเดินออกจากวงล้อมของชายฉกรรจ์พวกนั้น
พอเดินไปไกลแล้วหันกลับมามอง ซ่งจินเปียวกำลังโอบไหล่ลู่เถี่ยเซิงคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนมือของลู่เถี่ยเซิงก็จับมือของลั่วปิงอยู่
ลั่วปิงเดินคลอเคลียอยู่ข้างลู่เถี่ยเซิงราวกับนกน้อยพึ่งพิงคน
สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ลู่เถี่ยเซิงทั้งคู่ ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเขาจากไปแล้ว
ให้ตายเถอะ ไอ้แซ่ลู่ แกแย่งคนรักของฉันไป ฉันกับแกไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้ากันได้!
ซ่งจินเปียวรู้สึกว่าวันนี้เจ้าหัวหยิกหยอกล้อลั่วปิงจนทำให้เขาเสียหน้า แถมตัวเองยังพาคนมาหาเรื่องลู่เถี่ยเซิงอีก เลยรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
เขายืนกรานจะลากลู่เถี่ยเซิงไปดื่มเหล้าด้วยกันให้ได้
แต่ลู่เถี่ยเซิงก็ยังปฏิเสธ
เขามีเรื่องต้องทำอีกตั้งเยอะ
เขาเล่าว่าตอนนี้ตัวเองเป็นหัวหน้าหมวดกองกำลังอาสา และมะรืนนี้จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์
ซ่งจินเปียวเอ่ยชมเขาอีกยกใหญ่
ทั้งยังบอกด้วยว่าเพื่อนทางใต้ของเขาช่วยซื้ออวนจับปลามาให้แล้ว อีกสองวันก็น่าจะเอามาให้ได้
ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นว่าพี่เปียวคุยกับเขาไม่หยุดจนพวกตนแทรกไม่เข้า ก็อดคิดไม่ได้ว่ารู้จักกันมาตั้งนาน ไม่เคยเห็นพี่เปียวกระตือรือร้นกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อน
พอแยกกับซ่งจินเปียวแล้ว ลั่วปิงถึงได้พูดขึ้นว่า
“เถี่ยเซิง ฉันพานายไปซื้อธัญพืชขัดสีดีกว่า”
“ได้ เรากลับไปเอารถจักรยานที่โรงพยาบาลก่อน”
ระหว่างเดินไปโรงพยาบาล ลั่วปิงถึงค่อยปล่อยมือจากลู่เถี่ยเซิง เพราะกลัวคนรู้จักเห็นเข้า