หลี่ฉางฝูแอบมองลอดกำแพงเข้ามาด้วยตาข้างเดียว
เขามองเห็นแค่ช่วงอกขึ้นไปของเฉินอวี้เฟินกับลู่เถี่ยเซิง
พอเห็นเฉินอวี้เฟินซบลงในอ้อมแขนลู่เถี่ยเซิง ก็โมโหจนแทบควันออกหู
จากนั้นเฉินอวี้เฟินก็หายไปจากสายตา
เหลือให้เห็นแค่ลู่เถี่ยเซิง
จากประสบการณ์ หลี่ฉางฝูรู้แล้วว่าตัวเองโดนสวมเขาเข้าให้
เขารู้สึกเหมือนภาพตรงหน้ากลายเป็นสีเขียว ตัวสั่นไปทั้งตัว
ตอไม้ใต้เท้าสั่นกระแทกกำแพงตามแรงสั่นของเขาจนดังตึงตังไม่หยุด
นิ้วมือจิกขอบกำแพงแน่นจนเล็บแทบเลือดออก
มองลอดรูเข้าไปก็เห็นเพียงตัวลู่เถี่ยเซิง
ส่วนผู้หญิงแพศยาคนนั้นหายไปไหน มองไม่เห็นเลย
แต่ได้ยินเสียงเธอ
แม่งเอ๊ย
ตอนอยู่กับฉัน เธอทำตัวเหมือนหมาตาย จะครางสักแอะยังยาก!
แต่ตอนนี้กลับมาปรนเปรอลู่เถี่ยเซิง คนนอกอย่างนั้นเนี่ยนะ!
หลี่ฉางฝูโกรธจนแทบคลั่ง รู้สึกเหมือนท้องกำลังจะระเบิด
จังหวะนั้นเอง ลู่เถี่ยเซิงก็เหลือบมาทางนี้อีกครั้ง
สายตาของหมอนั่นคมกริบ แฝงจิตสังหาร
หลี่ฉางฝูถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เท้าเหยียบพลาด “โครม” เขาก้นกระแทกตกลงมาจากตอไม้
กลิ้งไปหนึ่งตลบแล้วรีบลุกขึ้น เห็นขวานที่แม่ม่ายหลี่ใช้ผ่าฟืนวางอยู่ข้าง ๆ จึงเอื้อมมือคว้ามาทันที:
เขาว่ากันว่าแค้นฆ่าพ่อกับแค้นชิงเมียเป็นความแค้นที่อยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้!
ลู่เถี่ยเซิง แกทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าฉัน ไม่เห็นฉันเป็นคนเลยสินะ
ฉันจะฆ่าแก!
หลี่ฉางฝูถือขวานเดินไปทางกำแพงได้สองก้าวก็หยุดชะงัก
เตียวเอ้อร์หมาจื่อแน่แค่ไหนล่ะ ยังโดนลู่เถี่ยเซิงยิงจนขาพิการ แถมยังถูกส่งเข้าคุกอีก...