หลิวยเหยี่ยนเยี่ยมีเจตนาดี เข้ามาถามลู่เถี่ยเซิงว่า
“หัวหน้าหมวดลู่ คนที่นายพามาด้วยพวกนี้ไม่มีประสบการณ์สู้รบเลยนะ ไม่ฝึกพวกเขาหน่อยเหรอ?”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “ก็แค่ล่าหมาป่าไม่กี่ตัวเอง ไม่ต้องฝึกหรอก ถึงตอนนั้นค่อยปรับตัวตามสถานการณ์ก็พอ”
หลิวยเหยี่ยนเยี่ยเตือน “อย่าประมาทเชียวล่ะ ฉันได้ยินมาว่าฝูงหมาป่ามีจำนวนไม่น้อย ถ้านายฝึกไม่เป็น ก็ให้หัวหน้าหมวดติงช่วยสิ เขาเคยไปร่วมรบในสงครามเวียดนามมาแล้ว”
ติงเป่าจงรีบโบกมือ “ฉันไม่ไหวหรอก ต่อให้มีฝีมือแค่ไหน ฉันก็ยังต้องเป็นทหารตั้งสองปีกว่าจะได้เป็นหัวหน้าหมวด ไม่เหมือนหัวหน้าหมวดลู่ แค่ล้มทีเดียวก็ได้ตำแหน่งแล้ว ฉันไม่กล้าเอาขวานไปฟันหน้ากวนอูหรอก”
คำพูดประชดประชันชัดเจนว่าอยากเห็นลู่เถี่ยเซิงขายหน้า
ลู่เถี่ยเซิงไม่ใส่ใจเลยสักนิด
เขาสั่งให้คนจากหมวดห้ากลับบ้านไปเตรียมตัว จากนั้นก็เดินไปยังลานด้านหน้า
หวงเหวินกับลวี่ฉางสุ่ยเดินตามเขาไปด้วย
เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่แถวนั้น หวงเหวินก็ยิ้มเสแสร้ง
“สหายลู่ อีกสองวันนายก็จะเข้าป่าแล้ว มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม?”
“มีสิ เพิ่มกระสุนให้หมวดห้าของพวกเราหน่อย”
“ฮะ ๆ อันนี้คงไม่ได้ กระสุนมีจำกัด ถ้าจะยื่นเรื่องก็ต้องรอช่วงฝึกทหารหลังปีใหม่”
“แล้วพูดเรื่องไร้สาระนี่มีประโยชน์อะไร?”
หวงเหวินหัวเราะหึ ๆ สีหน้าสมใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
“สหายลู่ นายยังหนุ่ม เรื่องในสังคมอีกหลายอย่างนายยังไม่เข้าใจหรอก ดื้อรั้นเกินไปเดี๋ยวก็เสียเปรียบ”
ลวี่ฉางสุ่ยพลอยประจบตามไปด้วย
“สหายลู่ ถ้าจะถอนตัวตอนนี้ก็ยังทันนะ อย่าดันทุรังอยู่ในกองกำลังอาสาสมัครเลย ถึงตอนนั้นถ้านายทำให้คนหมวดห้าตายกันหมด ความผิดก็ไม่ใช่น้อย ๆ นะ!”