ถึงสมาชิกหมวดห้าจะความสามารถไม่ค่อยเอาไหน แต่ลู่เถี่ยเซิงก็ไม่กลัว
เขาพูดว่า “ไม่มีปัญหา ฉันพาคนเข้าป่าได้ แต่ต้องจัดอาวุธดี ๆ ให้พวกเราด้วย หอกพู่แดงเอาไปล่าสัตว์ไม่ได้หรอก”
ตอนนี้ นอกจากหยางเหว่ยที่ถือปืนเลียนแบบปืนไรเฟิลแบบสามแปดอยู่หนึ่งกระบอกแล้ว เหอเสี่ยวสุ่ยวัยหนุ่มก็ถือปืนจงเจิ้งอยู่หนึ่งกระบอก ส่วนที่เหลือล้วนถือหอกพู่แดง
หลิวเจ่าตี้ หญิงร่างสูง ยังสะพายดาบใหญ่ไว้เล่มหนึ่งด้วย
อาวุธที่มีก็ไม่ใช่ของเป็นชิ้นเป็นอัน
ไม่เหมือนหมวดอื่น อย่างน้อยก็มีปืนกลกึ่งอัตโนมัติแบบห้าหกอยู่มากกว่าห้ากระบอก
หมวดของเขาราวกับเป็นของเหลือที่คนอื่นเขี่ยทิ้งมาอย่างไรอย่างนั้น
ถ้าได้ปืนกึ่งอัตโนมัติแบบห้าหกสักกระบอก พร้อมกระสุนให้พอ เขาคนเดียวก็กล้าเข้าป่าไปลองดีกับฝูงหมาป่าแล้ว
แต่ลวี่ฉางสุ่ยถลึงตาสามเหลี่ยมใส่
“นี่คือการจัดอาวุธที่ดีที่สุดแล้ว หมวดอื่นมีภารกิจหนักกว่าของนายเยอะ นายแค่ไปล่าสัตว์เอง ยังจะทำได้หรือเปล่า? ภารกิจแรกก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงแบบนี้ ไม่เหมาะจะเป็นอาสาสมัครทหารหรอก ถ้ากลัวก็บอกมา ฉันจะจัดให้นายอยู่เฝ้าบ้าน”
“ฉันไม่กลัวหรอก แต่ฉันเป็นหัวหน้าหมวด ไม่แจกปืนให้ฉันด้วยเหรอ?”
ลวี่ฉางสุ่ยแสยะยิ้ม
“สหกรณ์ประชาคมของเราไม่มีอาวุธสำรอง ปืนอยู่ในมือแต่ละคน จะไปยึดของคนอื่นมาให้นายก็ไม่ได้ รอไปก่อน หลังปีใหม่ฉันจะยื่นเรื่องขอจากทางอำเภอ”
ลู่เถี่ยเซิงมองเจตนาของเขาออก จึงหัวเราะเย็นชา
“ให้ตายสิ ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ฉันก็รับงานนี้ แต่ฉันมีข้อแม้ด้วย!”
ลวี่ฉางสุ่ยแอบหัวเราะ
ให้คนไม่กี่คนนี้ไปกับนาย ถ้ากล้าเข้าป่าเทือกเขาต้าหวนก็เท่ากับไปตาย
ขอแค่นายรับภารกิจก็พอแล้ว
“ข้อแม้อะไร ว่ามา แต่อาวุธไม่มีให้เพิ่มแน่นอน”