ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เกาเทียนเซียงกับลู่เถี่ยเซิงทะเลาะกันจนชักปืนออกมา ลั่วปิงก็ยังไม่หายโกรธเขาเลย
ช่วงหลายวันมานี้หมอนั่นพยายามหาสารพัดวิธีมาง้อเธอ
เมื่อครู่พอเห็นลู่เถี่ยเซิงมา ก็แอบไปดักฟังทั้งสองคนคุยกันตรงมุมกำแพง
พอได้ยินลั่วปิงบอกว่าอยากดูเรื่อง《กลับบ้านดั่งศร》ก็รีบโผล่ออกมารับปากว่าจะจัดการให้เอง
ลั่วปิงเหลือบมองเขา
“ไม่ต้องหรอก ฉันให้เถี่ยเซิงไปซื้อแล้ว”
พลางใช้มือทั้งสองข้างดันลู่เถี่ยเซิง
“เถี่ยเซิง รีบไปสิ เดี๋ยวช้าก็ซื้อไม่ทันหรอก”
เกาเทียนเซียงโมโหจนอกกระเพื่อมขึ้นลง แต่เพราะครั้งก่อนทำให้ลั่วปิงโกรธ คราวนี้เขาจึงไม่กล้าหาเรื่องลู่เถี่ยเซิงอีก
เขาก้าวยาว ๆ ออกไป
“ไม่ต้องให้หมอนั่นไปหรอก ฉันไปเอง รับรองว่าจะหาตั๋วหนังมาให้ได้สักสองสามใบ เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องเสียเงินด้วย เพื่อนซี้ฉันทำงานอยู่โรงหนัง”
ลู่เถี่ยเซิงมองลั่วปิงแล้วยิ้ม
“อะไร เธอกับพี่เขยทะเลาะกันเหรอ?”
“ใครเป็นพี่เขยนาย พูดบ้าอะไรเนี่ย?”
ลั่วปิงทุบลู่เถี่ยเซิงไปสองที
ชาติก่อนลั่วปิงกับเกาเทียนเซียงเป็นสามีภรรยากัน แถมยังมีลูกชายด้วยกันสองคน
หลังจากรู้จักลั่วปิง ลู่เถี่ยเซิงเคยไปบ้านเธอ ทั้งยังเคยดื่มเหล้ากับเกาเทียนเซียง เลยชินกับการเรียกเขาว่าพี่เขย
ต่อมาเกาเทียนเซียงเริ่มทำไม่ดีกับลั่วปิงมากขึ้นเรื่อย ๆ ลู่เถี่ยเซิงก็ไม่อยากยุ่งกับเขา
ครั้งหนึ่งบังเอิญเห็นเกาเทียนเซียงลงมือทำร้ายลั่วปิง ลู่เถี่ยเซิงยังเคยอัดเขาด้วย
เรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องของชาติก่อน ตอนนี้ลั่วปิงยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่ พอลู่เถี่ยเซิงเรียกเกาเทียนเซียงว่าพี่เขย เธอย่อมไม่ชอบใจ
ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำไปหมด