บทที่ 142 ยิงทีไรเข้าหัวทุกนัด
ลู่เถี่ยเซิงกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียง จึงรีบดึงอาอีหลานถอยกลับไปหลบตรงมุม
“เกิดอะไรขึ้น รู้จักพวกเขาหมดเลยเหรอ?”
อาอีหลานชี้ไปทางห้องหิน
“คนที่เมื่อกี้จะทำร้ายคนอื่นชื่อม่อหาน ส่วนคนที่ห้ามเขาคือพี่ชายฉัน อาข่า”
อาอีหลานชะโงกหน้าออกไปครึ่งหนึ่ง มองดูแวบหนึ่งแล้วหดกลับมา
“ม่อหานที่หน้าดุ ๆ คนนั้นเคยเป็นคนในหมู่บ้านเรา”
“เป็นพวกเดียวกับพี่ชายเธอเหรอ?”
“ไม่ใช่” อาอีหลานส่ายหน้า “พ่อฉันเป็นหัวหน้าเผ่า ม่อหานไม่ยอมรับ เลยรวบรวมพวกคนเลวไว้หลายคนในหมู่บ้าน ฆ่าชาวบ้านแล้วชิงปืนหนีออกไปตั้งตัวเอง ระหว่างทางคงเจอพี่ชายฉันกับลุงมื่อรื่อเกินเข้า”
ลู่เถี่ยเซิงพยักหน้า แล้วชะโงกหน้าไปดูอีกครั้ง
ข้างกองไฟ ม่อหานนั่งอยู่บนก้อนหิน มือถือถุงหนัง กำลังกรอกเหล้าใส่ปากเฮ่าส่วง
เฮ่าส่วงถูกมัดมือไว้ พยายามเบือนหน้าหนีจนเหล้าหกเปื้อนคอ
ตอนนี้เธอทั้งแค้นทั้งเจ็บใจ
เธอสะเพร่าเกินไปเอง
เห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งกลางพายุหิมะก็นึกว่าเป็นคนจากหมวดห้า เลยตามพวกนั้นไปตั้งหลายกิโลเมตร ที่ไหนได้กลับเป็นพวกคนเลว
เท่ากับเดินมาส่งตัวเองถึงที่
คนพวกนี้พาเธอฝ่าลมหนาวและหิมะมา ระหว่างทางเจอหมาป่าหลายตัวกำลังไล่หลิวซวงเยี่ยน
พวกพรานฝีมือปืนดีมาก ยิงฝูงหมาป่าจนแตกกระเจิง แล้วช่วยหลิวซวงเยี่ยนไว้ได้
แต่สุดท้ายพวกพรานกลับเลวยิ่งกว่าหมาป่าเสียอีก
ม่อหานคนนั้นถึงกับจะข่มเหงพวกเธอสองคนตั้งแต่ข้างนอก
ถ้าไม่ใช่เพราะชายชราห้ามไว้ เขาคงถอดกางเกงไปแล้ว เพียงแต่กลัวก้นหนาวเท่านั้น