ลวี่ฉางสุ่ยกำลังโมโหจนไม่มีที่ระบายอยู่พอดี
พอเห็นเฮ่าส่วงมาสายขนาดนี้ สีหน้าก็พลันบึ้งตึง
“รู้ไหมว่ากี่โมงแล้วถึงเวลารวมพล?”
“รายงานค่ะ นัดรวมพลตอนแปดโมง แต่พ่อฉัน...”
“ไม่ต้องมาแก้ตัว ไปยืนตรงมุมกำแพง ทำท่าตรงสองชั่วโมง! ขยับเมื่อไร เพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง!”
เฮ่าส่วงหน้าแดงขึ้นมาทันที
เธอมองเหล่ากองกำลังอาสาสมัครที่ยืนตัวตรงอยู่เต็มลาน
สีหน้าของผู้บังคับกองร้อยดูแย่มาก บนใบหน้ายังมีรอยพาดอยู่สองแถบ
เธอไม่กล้าขัดคำสั่ง
จึงเดินไปยืนตัวตรงที่มุมกำแพง
เมื่อเห็นลู่เถี่ยเซิงอยู่ในแถวด้วย เธอก็อดแปลกใจไม่ได้
ในใจนึกว่าไอ้คนสารเลวนี่เข้ากองกำลังอาสาสมัครได้ยังไง?
แต่ตอนนี้ตัวเองกำลังถูกลงโทษ เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ไม่มีน้ำหนักคำพูด จะไปฟ้องผู้บังคับบัญชาเรื่องเขาก็ไม่ได้!
จังหวะนั้นเอง เหลียงต้าเขวยกุมเป้า มือถือพลั่วเหล็กวิ่งพรวดเข้ามาในลานหลัง
“ลู่เถี่ยเซิง ไอ้เวรเอ๊ย แกไม่มีคุณธรรมเลยนี่หว่า เตะไอ้นั่นของฉัน! ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
ก่อนหน้านี้ตอนเฮ่าส่วงเดินเข้ามา เธอเห็นเขาพิงกำแพงแล้วนวดตัวเองอยู่ นึกว่าเขาหน้าด้าน เลยรีบหลบไป
ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเขาถูกลู่เถี่ยเซิงเตะมา
เหลียงต้าเขวยกพลั่วเหล็กขึ้นฟาดใส่หัวลู่เถี่ยเซิง
หวงเหวินเห็นเข้าก็รีบตวาดห้าม
“เหลียงต้าเขวย หยุด!”
แต่ก็ไม่ทันแล้ว
พลั่วเหล็กฟาดลงมาแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงเบี่ยงตัวหลบคมพลั่ว จากนั้นหมุนตัวไปอยู่ข้างเหลียงต้าเขวยในพริบตา
เขาจับแขนที่อีกฝ่ายถือพลั่วไว้ทั้งสองมือ แล้วใช้แรงจากลำตัวบิดแขนนั้นอย่างฉับพลัน
ท่านี้เลียนแบบท่ากลิ้งสังหารของจระเข้