เกาเทียนเซียงคิดว่าลูกเตะของตัวเองรวดเร็วและรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด
แต่ลู่เถี่ยเซิงกลับเร็วยิ่งกว่า แถมยังอ่านท่าทางของเขาออก
ลู่เถี่ยเซิงเอียงตัวหลบลูกเตะนั้น
ก่อนที่เท้าของเกาเทียนเซียงจะแตะพื้น เขาก็ยกขาเตะสวนอย่างรวดเร็ว เข้ากลางขาที่ใช้ยืนรับน้ำหนักอย่างแม่นยำ
“โอ๊ย!”
เกาเทียนเซียงเสียหลัก พุ่งตัวไปข้างหน้า ลู่เถี่ยเซิงคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้ทันที ก่อนจะใช้เข่ากดหลังส่วนล่าง จับเขากดลงกับพื้นหิมะ
ใบหน้าแนบกับเศษน้ำแข็ง เกาเทียนเซียงรู้สึกเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้ ขยับตัวไม่ได้เลย
“อย่าขยับ” น้ำเสียงของลู่เถี่ยเซิงเย็นเยียบ “ไอ้เวร ถ้ายังกล้ามาวางท่าใส่ฉันอีก ฉันจะหักแขนนายคาที่นี่แหละ”
เกาเทียนเซียงหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำจนคล้ำ
เขาไม่เคยถูกใครเล่นงานจนล้มราบคาบแบบนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้ยังคิดอยู่เลยว่า แค่จะล้มลู่เถี่ยเซิงให้ได้ก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
“ไอ้หนู นาย... นายเคยฝึกมาก่อนใช่ไหมวะ?”
ลู่เถี่ยเซิงออกแรงบิดแขนของเขาให้มากขึ้น
“หุบปาก ฉันถามว่ายอมแพ้หรือยัง ยังกล้ามาวางท่าใส่ฉันอีกไหม?”
“โอ๊ย! ปล่อย!”
แขนของเกาเทียนเซียงเจ็บราวกับจะแตกหัก
แต่ลู่เถี่ยเซิงไม่หยุด กลับยกแขนเขาสูงขึ้นอีก
“โอ๊ย เจ็บ ๆ ๆ... พอแล้ว ฉันยอมแพ้แล้ว ยอมแล้ว!”
เขาทนเจ็บไม่ไหวจริง ๆ จึงได้แต่ยอมแพ้ไปก่อนเพื่อถ่วงเวลา
ลู่เถี่ยเซิงปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืน
“คราวหน้าพูดจาให้มันเคารพกันหน่อย ไม่งั้นคนที่ขายหน้าก็คือนายนั่นแหละ!”
เกาเทียนเซียงลุกขึ้นมา ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว
“ไอ้เด็กเวร นายแน่มากใช่ไหม? แล้วแน่กับลูกกระสุนหรือเปล่าล่ะ?”