ปืนล่าสัตว์
จริงสิ ฉันมีปืน!
หลิวซวงเยี่ยนเอื้อมมือไปคว้าสายสะพายปืนจากด้านหลัง แล้วดึงปืนลงจากไหล่
เธอยกปืนขึ้นเล็งหมาป่าตัวที่เป็นจ่าฝูง แล้วเหนี่ยวไก
“ปัง!”
เสียงปืนดังอู้อี้ท่ามกลางลมและหิมะ
กระสุนเจาะพื้นหิมะตรงหน้าหมาป่าตัวนั้นจนหิมะฟุ้งกระจายขึ้นมา
หมาป่ากระโจนไปด้านข้างหนึ่งก้าว แต่ไม่ได้หนี
มันถอยไปสองสามก้าวแล้วหยุด หันกลับมามองเธอ
หมาป่าตัวอื่น ๆ ก็ถอยไปสองสามก้าวเช่นกัน ก่อนกระจายตัวล้อมเข้ามาเป็นครึ่งวงกลม
ความหิวทำให้พวกมันไม่หวาดกลัวอะไรอีกแล้ว
ถึงกับไม่กลัวเสียงปืนเลยสักนิด
หลิวซวงเยี่ยนมีกระสุนแค่ 5 นัด
เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะคืนปืนให้ลู่เถี่ยเซิงเมื่อเขามาถึง จึงไม่ได้คิดจะหยิบกระสุนมาเยอะ
ใครจะไปรู้ว่าจะเจอพายุหิมะ แถมยังพลัดหลงอีก
เหลือกระสุนอีก 4 นัด ต่อให้ยิงถูกทุกนัดก็ยังจัดการหมาป่าพวกนี้ไม่หมด
เธอรีบสะพายปืนขึ้นบ่าแล้วหันหลังวิ่งทันที
หิมะลึกมาก ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงไปในโคลน
เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรจากด้านหลัง วิ่งไปได้พักหนึ่งจึงหันกลับไปมอง
ทัศนวิสัยไม่ถึง 20 เมตร
ตอนนี้เธออยากเห็นลู่เถี่ยเซิงปรากฏตัวตรงหน้ามากเหลือเกิน
แต่นั่นก็เป็นแค่ภาพฝัน
เธอกัดฟันแน่น มองทิศทางไม่ออกแล้วก็ยังได้แต่วิ่งต่อไป
ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน ลำคอเริ่มแสบและร้อนผ่าว ราวกับกำลังจะกระอักเลือด
ในที่สุดเธอก็สะดุดล้มลง
ร่างกายแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว เธอแหงนมองท้องฟ้า ราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนหมู่เมฆ…
ทันใดนั้น ใบหน้ายาวมีขนปุกปุยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หมาป่า
พวกมันตามมาทันจนได้
แต่หลิวซวงเยี่ยนไม่มีแรงจะขัดขืนอีกแล้ว
เธอมองปากสีแดงฉานของมันที่พ่นไอขาวออกมา ก่อนจะยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้า
จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น “ปัง!”