ทุกคนมองลู่เถี่ยเซิงเดินจากไป
ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ เกล็ดหิมะที่ถูกพัดขึ้นมากระแทกจนคนลืมตาแทบไม่ขึ้น
หลินผิงจึงเรียกทุกคนให้เข้าไปหลบในบ้าน
คนมีเยอะเกินไป แม่ม่ายหลี่ก็เข้ามาช่วยต้อนรับด้วย หากบ้านตระกูลลู่รับคนไม่ไหว ก็ให้ไปหลบที่ลานบ้านของเธอได้
เดิมทีติงเป่าจงคิดจะกลับ แต่เห็นว่าลมตะวันตกเฉียงเหนือแรงมาก แม้แต่ปั่นจักรยานก็ยังลำบาก จึงไม่ได้ไปไหนและเข้าไปในลานบ้านตระกูลลู่แทน
จังหวะนั้นเอง มีคนเดินกะเผลกมาจากทางถนนใหญ่
บนหลังยังแบกคนอีกคนมาด้วย
พอเข้ามาในลานก็ถามทันทีว่า
“เฉาเต๋อเฉียงอยู่ที่นี่หรือเปล่า รีบเอารถออกมา ไปช่วยคนเร็ว! แย่แล้ว มีคนกำลังจะตาย!”
ทุกคนต่างชะงักงัน
คนที่มาคือเฮ่าเจ้าขาเป๋ ทุกคนจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เฮ่าเจ้าขาเป๋วางคนที่แบกอยู่ลง
เห็นชายหนุ่มคนนั้นหน้าซีดเผือด มือกุมท้องไว้
เลือดยังไหลไม่หยุดจากหน้าท้อง
เฮ่าเจ้าขาเป๋มีสีหน้าร้อนใจ
“บาปกรรมแท้ ๆ ลูกสาวฉันใช้กรรไกรแทงลูกชายหัวหน้าหวง รีบช่วยเขาที ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาฉันรับผิดชอบไม่ไหวแน่”
ยังดีที่ลั่วปิงเป็นพยาบาล พอเห็นเหตุการณ์ก็ไม่ลนลาน
“ยกเขาเข้าไปในบ้านก่อน ฉันจะช่วยห้ามเลือดให้”
ทุกคนช่วยกันยกหวงเหลียนกุ้ยเข้าไปในบ้าน
……
เฮ่าส่วงวิ่งสุดฝีเท้ามุ่งตรงไปยังเนินสือหลี่กั่งหลังเขา
ตอนนี้ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ฟ้ามืดมัวราวกับกลางวันกลายเป็นกลางคืน
ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดโหมมาราวคมมีดคมศร
แต่เฮ่าส่วงไม่รู้สึกหนาวเลย เอาแต่วิ่งไปข้างหน้า