ลู่เถี่ยเซิงรู้สึกกังวลอยู่ในใจ
จากที่เห็นเมื่อครู่ มีคนยิงหมาป่าตาย
ดูจากร่องรอยแล้วมีหมาป่าอย่างน้อยเจ็ดแปดตัว แสดงว่าฝ่ายนั้นมีฝีมือไม่ธรรมดา
ถ้าพวกเขาเป็นคนไม่ดี...
ถ้าหลิวซวงเยี่ยนถูกคนพวกนั้นจับตัวไปด้วย คงอันตรายมากแน่
เขารีบถามว่า “อาอีหลาน ลองนึกดูดี ๆ สิว่าเจอคนไม่ดีที่ไหน พวกเขามีกันกี่คน?”
เด็กสาวเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แต่แยกทิศทางไม่ออกเลย
“ฉันก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน น่าจะเจ็ดแปดคน จำได้ว่าทางนั้นมีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง บนเขามีผลไม้สีแดงเยอะมาก แข็งเป็นก้อนเพราะโดนแช่แข็ง รสเปรี้ยวนิดหวานหน่อย...”
ลู่เถี่ยเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ผลไม้ที่อาอีหลานพูดถึงน่าจะเป็นอู่เว่ยจื่อ
งั้นพวกเขาก็อยู่แถวภูเขาที่เขาไปเก็บอู่เว่ยจื่อสินะ?
“อาอีหลาน จำทางได้ไหม?”
เด็กสาวส่ายหน้า
“จำไม่ได้ ตอนวิ่งหนีฉันมองอะไรไม่เห็นเลย...”
ลู่เถี่ยเซิงลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ
เขาลองสังเกตทิศทางลม
วันนี้ลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศตรงข้ามจึงเป็นตะวันออกเฉียงใต้
จากนั้นเขามองต้นไม้โบราณ ตรงด้านที่หันไปทางเหนือและอยู่ในร่มมีร่องรอยของตะไคร่น้ำ
เขายังจำเส้นทางหลังจากเก็บอู่เว่ยจื่อวันนั้นได้
พอคำนวณดูแล้ว เขาก็มั่นใจว่าถ้าจะไปหาภูเขาลูกนั้น ต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
เขาย่อตัวลงถามอาอีหลานว่า
“อาอีหลาน ฉันชื่อลู่เถี่ยเซิง มาจากหมู่บ้านเขาซาน เข้าป่ามาตามหาคน ถ้าเธออยู่ที่นี่ต่อไปจะหนาวจนแข็งตาย ตามฉันไปได้ไหม?”
อาอีหลานมองปืนบนหลังเขา แล้วมองหน้าเขา ก่อนจะพยักหน้า
ลู่เถี่ยเซิงหยิบมีดสั้นออกมา ตัดขาหมาป่าสองข้างแล้วพกติดตัวไป