“……”
ลู่เถี่ยเซิงไม่มีทางพูดอะไรทำร้ายจิตใจแบบนั้นออกมาได้แน่
ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวซวงเยี่ยน เขากลับจนปัญญา
จ้าวเอ้อร์หู่ ผู้มีอิทธิพลประจำหมู่บ้าน เขาจัดการได้อย่างสบาย ๆ
แม้แต่ซุนหย่าลี่ที่วางท่าเหนือคนอื่น เขาก็ยังรับมือได้อยู่หมัด
แต่กลับจัดการผู้หญิงไม่กี่คนในบ้านตัวเองไม่ถูกเสียอย่างนั้น
จะตีไม่ได้ จะด่าก็ไม่ได้
พูดไปก็ไม่เข้าใจ
ตอนนี้เขาถูกหลิวซวงเยี่ยนทำเอาจนมุมอยู่ตรงนี้
ไม่น่าแปลกใจที่เขาว่ากันว่าผู้ชายอายุ 18 ก็เป็นทหารได้ แต่อายุ 22 ถึงจะมีเมียได้ ผู้หญิงนี่รับมือยากกว่าศัตรูเสียอีก!
ลู่เถี่ยเซิงไม่มีทางไล่หลิวซวงเยี่ยนไปแน่
ในใจของเขา พี่ซวงเยี่ยนมีฐานะไม่ด้อยไปกว่าหลินผิงเลย
เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อผู้หญิงทั้งสามคนได้
แต่กลับไม่มีความสามารถพอจะประสานความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอ
ตอนแรกเขาคิดว่า ด้วยวาทศิลป์ของตัวเอง คงเกลี้ยกล่อมหลิวซวงเยี่ยนได้
ใครจะรู้ว่าเธอไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดสักคำ
เริ่มมาก็ไม่ยอมใช้เหตุผลกันแล้ว
เฉาเสี่ยวเหมยเห็นลู่เถี่ยเซิงลำบากใจ ก็รีบส่งสายตาให้เขา
“เถี่ยเซิง รีบกลับไปนอนที่ห้องเถอะ ฉันคุยกับพี่ซวงเยี่ยนสักพัก เดี๋ยวก็ไม่มีอะไรแล้ว”
ลู่เถี่ยเซิงมองหลิวซวงเยี่ยนที่จ้องเขาด้วยดวงตากลมโตงดงามดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เธอมองเขาอย่างไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
น้ำตาพรั่งพรูออกมาแล้ว
หยาดน้ำตาร่วงลงมาเป็นคู่ ๆ
เขาจึงทำได้แค่ถอยทัพไปก่อน
“ฮึ! พูดกันไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ!”
พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
หลิวซวงเยี่ยนด่าไล่หลัง “มีแต่นายนั่นแหละที่พูดกันรู้เรื่อง ถุย!”
ลู่เถี่ยเซิงชะงักฝีเท้า แต่หลินผิงก็ผลักเขาออกไปแล้ว
หลินผิงเดินไปส่งลู่เถี่ยเซิงถึงห้องตะวันตก