หลี่ฉางฝูร้อนใจจนแทบจะนั่งไม่ติด แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปในลานบ้าน
แค่เข้าใกล้หน่อย เจ้าหมาต้าหวงก็แยกเขี้ยวใส่แล้ว
เขาเดินอ้อมอยู่ด้านนอกลานบ้านรอบหนึ่ง จู่ ๆ ก็เห็นรูใต้ชายคาผนังด้านหลังห้องข้างของตระกูลลู่
เขาอดดีใจไม่ได้
จากนั้นก็ปีนข้ามกำแพงเตี้ยจากด้านนอกเข้าไปในบ้านแม่ม่ายหลี่
ในลานมีตอไม้เนื้อแข็งก้อนหนึ่ง เขายกมันมาวางพิงผนังด้านหลังห้องข้างของตระกูลลู่
เขาเหยียบตอไม้แล้วปีนขึ้นไป
ระหว่างขื่อกับแปตรงนี้มีรูอยู่รูหนึ่ง มองเห็นบางส่วนในห้องข้างได้...
ลู่เถี่ยเซิงพาเฉินอวี้เฟินเข้าไปในห้องข้าง
ห้องนี้ใช้เก็บสัตว์ที่ล่าได้
เพราะต้องการอากาศถ่ายเท จึงไม่ได้อุดรูใต้ชายคาให้มิด
ลู่เถี่ยเซิงปิดประตู แล้วหันกลับไปมองเฉินอวี้เฟินที่ใช้สองมือจับกางเกงไว้
“ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้ว มีอะไรก็พูดได้หรือยัง?”
“ยังไม่ได้!”
เฉินอวี้เฟินส่ายหน้า
ลู่เถี่ยเซิงโมโหจนยื่นมือไปผลักเธอ
“ไป ๆ ฉันไม่ฟังแล้ว เลิกอ้ำอึ้งทำลับ ๆ ล่อ ๆ กับฉันสักที”
เฉินอวี้เฟินคว้าขาเสาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
“ฉันไม่ไป ฉันจะคุยกับคุณ”
“งั้นก็พูดมาสิ?”
ลู่เถี่ยเซิงใจร้อนจนแทบอยากง้างปากเธอ แล้วควักคำพูดออกมาเอง
เฉินอวี้เฟินทำหน้าอับจนหนทาง
“เถี่ยเซิง ถ้าฉันบอกคุณแล้ว คุณห้ามเอาเรื่องฉันไปเปิดเผยเด็ดขาด”
ลู่เถี่ยเซิงโมโหจนหัวเราะออกมา
“เธอตามฉันมา แล้วสามีเธอก็เฝ้าอยู่ข้างนอก ยังต้องให้ฉันเป็นคนเปิดโปงเธออีกเหรอ?”
“ไม่ใช่ ๆ หลี่ฉางฝูไม่กล้าพูดหรอกว่าฉันเป็นคนบอกเรื่องนี้ เขากลัวคุณ แต่ก็กลัวจ้าวเอ้อร์หู่ด้วย”
“จ้าวเอ้อร์หู่มาเกี่ยวอะไรด้วย?”
“อย่าเพิ่งถามเลย คุณต้องรับปากว่าจะปกป้องฉันก่อน ฉันอยู่บ้านคุณตลอดไปไม่ได้ ถ้ากลับบ้าน หลี่ฉางฝูต้องซ้อมฉัน แล้วก็ทรมานฉันแน่!”