เมื่อเห็นหวงเหลียนกุ้ยถอดรองเท้าขึ้นเตียงเตา เฮ่าส่วงก็ใจหายวาบ
“พี่หวง จะทำอะไรน่ะ?”
หวงเหลียนกุ้ยนั่งลงข้างเธอ มือเริ่มลูบไล้ไปตามตัว
“พ่อเธอบอกให้พี่ช่วยหาคู่ให้ จริง ๆ แล้วพี่อยากได้เธอต่างหาก! ถ้าเธอมาอยู่กับพี่ ต่อไปก็ไม่ต้องเป็นกองกำลังป้องกันตนเอง ไม่ต้องทำไร่แล้ว
พี่รับรองว่าจะเลี้ยงเธอให้อยู่ดีกินดี...”
ถ้าไม่ถูกมัดอยู่ เฮ่าส่วงคงถีบเขากระเด็นไปแล้ว อย่างน้อยก็คงรีบหนีออกมา
แต่ตอนนี้มือเท้าถูกมัดไว้หมด แค่จะขยับยังลำบาก เฮ่าส่วงอดใจสั่นไม่ได้
เธอรู้ว่าเจ้าหมอนี่กำลังคิดไม่ซื่อ
พ่อไปบ้านลู่เถี่ยเซิงแถวกองพลที่เจ็ด ไปกลับยังไงก็ต้องใช้เวลาสิบกว่านาที...ไม่สิ เธอเดินสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว แต่พ่อขาเป๋ เดินกะโผลกกะเผลก คงต้องใช้เวลายี่สิบกว่า
นาที
ถ้าไอ้หมอนี่ลงมือไม่ซื่อ กว่าพ่อจะกลับมาเขาก็คงทำเสร็จไปแล้ว
เธอรีบหาทางพูดห้ามเขา
“พี่หวง พี่มีครอบครัวแล้วนะ พี่สะใภ้ก็สวยไม่ใช่เหรอ?”
“เฮ้อ ยัยบื้อนั่นสวยแล้วได้อะไรล่ะ ตอนเอากันก็ไม่ส่งเสียงสักแอะ ครั้งก่อนพี่กำลังได้อารมณ์ อยากจัดสักหน่อย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แท้ ๆ ยัยนั่นดันแคะขี้มูกมายัดปากพี่ แล้วยังถามว่าเค็มไหม ทำเอาหมดอารมณ์ไปเลย...เฮ้อ ผู้หญิงแบบนี้พี่ไม่อยากได้มานานแล้ว
”
หวงเหลียนกุ้ยพูดพลางสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อบุนวมของเฮ่าส่วง
“น้องสาว ถ้าเธอมาอยู่กับพี่ พี่ก็จะเลิกกับยัยบื้อนั่น”
เฮ่าส่วงรีบหาทางเอาตัวรอด จึงพูดว่า
“เรื่องนี้ก็พอคิดดูได้ พี่หวงช่วยแก้มัดให้ฉันก่อนสิ ฉันไม่ไปล่าสัตว์แล้ว เดี๋ยวทำกับข้าวให้กิน เรามากินมื้อเช้ากัน”