หลังการเจรจาที่เมืองท่าน้ำเขียวผ่านไปสามวัน เสบียงของกองทัพญี่ปุ่นก็ถูกส่งมาถึงหลงโข่ว
นาวาโทเพาล์นำคนไปรับของ
พร้อมกับตั้งปืนกลหนักและลวดหนามบนแนวหาด เตรียมรับมือหากญี่ปุ่นคิดหักหลัง
หลังจากยืนยันว่าของที่มาถึงมีแต่เสบียงอาหารเท่านั้น จึงยอมให้พลตรีฮันโซ ยามานาชินำคนมาขนย้าย โดยหน่วยขนส่งที่มาร่วมต้องไม่พกปืน
หากพบว่ามี ปิดยึดทันที
ทหารญี่ปุ่นได้กินข้าวญี่ปุ่นแท้ ๆ สักที
ทหารน้ำตาคลอ ใครจะรู้ว่าพวกเขาผ่านอะไรมาในช่วงครึ่งเดือนนี้
ยังไงก็ต้องก่อเรื่อง
พอก่อเรื่องเสร็จ ข้าวมาก็มา ปลากระป๋องก็มา
ตามคำสั่งของเฉินโม่ ให้แจกจ่ายเสบียงให้ทหารญี่ปุ่นเพียงหนึ่งวันเท่านั้น ส่วนที่เหลือให้ทหารเยอรมันดูแล
กันพวกมันกินอิ่มแล้วก่อเรื่อง แล้วหลุดออกจากการควบคุมของวงล้อม
พร้อมกับแจ้งโทโมโยชิแห่งกระทรวงการต่างประเทศว่ารายการค่าเสียหายได้ถูกจัดทำขึ้นแล้ว ต้องการให้พวกเขาตรวจสอบให้เสร็จโดยเร็ว
"บ้าไปแล้วหรือไง เจ้าชายซัคเซินปากกว้างถึงขนาดเรียกร้องค่าเสียหายเป็นร้อยล้านเลยหรือ?"
"ดูสิว่ามันมีอะไรบ้าง"
"แจกข้าวให้ชาวเมืองท่าน้ำเขียวฟรี เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับค่าใช้จ่ายทางการทหารที่ไหน? ให้เราชดใช้อีกหรือ?"
"ต่อให้เราจะชดใช้ ข้าวของจักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่ จะให้คนจนของมังกรกินได้ยังไง พวกมันคู่ควรหรือ?"
"เซอร์สมิธ คนเยอรมันนี่ปากกว้างเกินไปแน่ ๆ"
เสียงตะโกนของกงสุลญี่ปุ่นดังออกมาจากหูโทรศัพท์
เซอร์สมิธแอบดูถูกเล็กน้อย