โทโมโยชินำทีมจากกระทรวงการต่างประเทศมาถึงเมืองท่าน้ำเขียวตามนัดหมาย
เซอร์ฮอเรซ สมิธ กงสุลใหญ่ก็อยู่ในแถวด้วย
คณะนี้แต่งกายเรียบร้อย ใส่สูทสีเดียวกันทั้งชุด สื่อถึงความเป็นทางการ
ฝ่ายเฉินโม่มีนาวาโทเพาล์และนาวาโทชูลท์ซร่วมอยู่ด้วย
ทั้งสามฝ่ายเข้าห้องประชุมและนั่งลง
หยุดยิงก่อน แล้วค่อยลงนามในข้อตกลง ฝ่ายอังกฤษไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ต่อเนื้อหาของข้อตกลง
ใช้เงินทั้งหมด 5 ล้านเยนเพื่อนำคนของพวกเขาออกไป
เซอร์สมิธยกขาขึ้น หยิบปากกาหมึกซึมออกจากกระเป๋า หมุนไปมาระหว่างนิ้วสองรอบ สีหน้าเหมือนมาเซ็นใบสมัครเข้าชมรม
หลังจากเซ็นชื่อแล้ว ก็พูดคุยหัวเราะกับเฉินโม่และคนอื่น ๆ ต่อไป
ราวกับความไม่พอใจก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
โทโมโยชิและคนอื่น ๆ ตรวจสอบรายการค่าเสียหายอีกครั้งแล้วหยิบยกข้อโต้แย้งหลักขึ้นมา “ฝ่าบาทซัคเซิน ตามรายการสิ่งของที่ฝ่ายท่านให้ไว้ ราคาตลาดอยู่ที่ประมาณ 31-40 ล้าน ต่างจาก 60 ล้านที่ท่านกล่าวไว้มาก”
เรื่องนี้เตรียมคำพูดไว้แล้วตั้งแต่แรก
เฉินโม่มองไปที่ตัวแทนฝ่ายญี่ปุ่น
“ท่านกงสุลโทโมโยชิ สิ่งที่ท่านพูดคือราคาตลาดในปีปกติ ฝ่ายเรายอมรับอย่างเต็มที่ แต่ปัญหาคือ ตอนนี้ไม่ใช่ปีปกติ เมืองท่าน้ำเขียวถูกปิดล้อมมาหลายเดือน ราคาสิ่งของทุกอย่างพุ่งสูงขึ้น หาซื้อของไม่ได้ ขนส่งก็เข้าไม่ได้ นี่คือกฎวัตถุวิสัยของเศรษฐกิจช่วงสงคราม”
“ราคาตลาดเป็นสองถึงสามเท่าของปกติ หรือมากกว่านั้น”
“แม้แต่พ่อค้าอาวุธกลุ่มชาติเป็นกลาง ยังขายในราคาสามเท่า ต้องชำระเป็นทองคำ และปฏิเสธการขนส่ง”