เสียงปืนลูเกอร์ทึบ เฉินโม่มือเดียวถือปืน รัวกระสุนจนหมดแม็กกาซีนอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองห่างกันไม่ถึงสองสามเมตร ระยะขนาดนี้ ต่อให้ฝีมือยิงปืนจะแย่แค่ไหน ก็ยิงถูกเป้าหมายได้
เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของกงสุลอากิยามะ เปื้อนสีแดงฉาน
เขาลืมตากว้าง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างกายค่อย ๆ ลื่นไถลลงจากเก้าอี้ ถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต ก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พันตรีเพาล์ จ่าสิบเอกโบเดนก็ตกใจสุดขีดเช่นกัน
องค์ชายลงมือชักปืนโดยไม่พูดไม่จา ทำให้พวกเขาไม่มีจิตเตรียมตัวแม้แต่น้อย
กลิ่นคาวเลือดกระจายไปทั่ว กงสุลอากิยามะตายสนิทแล้ว ไม่อาจตายได้อีกแล้ว
"ดูเหมือนฝีมือยิงปืนของข้ายังใช้ได้ ไม่จำเป็นต้องให้จ่าสิบเอกโบเดนยิงซ้ำ"
"พันตรีเพาล์ รีบสั่งให้กองทัพบกลงมือทันที อายัดร้านค้าญี่ปุ่นทั้งหมดในเขตเช่าชิงเจียว กักตัวชาวญี่ปุ่นและพ่อค้าทุกคน"
"ควบคุมสถานกงสุล กำจัดกำลังทหารญี่ปุ่นทั้งหมด"
"ไม่ต้องออมมือ"
"ระวังหมาบ้ากัดกลับ"
"นี่คือท่าทีของข้า แผ่นดินเพียงเล็กน้อย อยากมาแย่งอาณาเขตจากมือชาวปรัสเซียผู้ยิ่งใหญ่ พวกมันคู่ควรหรือไร?"
เฉินโม่ส่งเสียงฮึในลำคออย่างเย็นชา
ทำให้ทหารผ่านศึกชาวฮันส์ทั้งสองคนขนลุกเกาะกระดูกสันหลัง
"จ่าสิบเอกโบเดน ต่อไปคงต้องดูฝีมือท่านแล้ว ปูนซีเมนต์ เหล็กเส้น ลวดหนาม มอบให้ท่านจัดการทั้งหมด"
"ท่านต้องการเท่าไหร่ ข้าจะเติมให้เท่านั้น"
"ยังมีแรงงานชาวมังกรกว่าหนึ่งหมื่นคน ให้ท่านบัญชาการโดยสมบูรณ์ ต้องใช้เวลาให้เร็วที่สุด สร้างป้อมปราการเป็นกลุ่มก้อนให้เสร็จ"
"ป้อมปืนให้ติดต่อกันเป็นแนว แล้วใช้ทางลับเชื่อมถึงกัน"